Колькі тыдняў таму, яшчэ да пачатку эпідэміі, я паламаў нож. Проста мазаў масла на белы хлеб, а нож не вытрымаў і паламаўся. Паламаўся ў тым месцы, дзе метал пачынае абдымаць дзяржанне. Усе нажы ў нашым доме не фабрычныя, а зроблнеыя народнымі майстрамі. Гэты быў ці не самым хадавым. Пацепалі плячыма. Сумна паўсміхаліся. Бацька забраў рэшткі нажа на працу ў спадзеве, што знойдзецца майстар на вырашэнне і такой праблемы. Хаця зразумела, што таго самага нажа ўжо не будзе. Ніколі не будзе. Да апошняга часу карысталіся тымі самаробнымі нажамі, што заставаліся. Але аднаго ўвесь час не ставала. Так мама згадала пра існаванне даволі вялікага нажа, які я прывез з Мінску ў 2006 годзе. Акурат пасля прэзентацыі «Імя грушы». Тады ён падаўся зусім нязручным і быў прыхаваны далей ад людскіх вачэй. Цяпер ён раптоўна пазручнеў. Цяпер, калі жыццё паламалася, як той нож ручной работы, ці не прыспеў час выканаць абяцанні трохгадовай даўніны? Час сканчаць тое, што паспела стаць лебядзінай песняй. І жыць. Хай сабе і фабрычным жыццём.

Адзін мой калега па працы, калі мы гутарым пра сэкс у літаратуры пра глабальныя праблемы сучаснасці, часцяком вымаўляе адну фразу, якая прымушае мяне нястрыманна смяяцца. Гэта фраза выглядае прыблізна так: «Я на твоем месте давно бы уже книгу выпустил». Ну, як тут не смяяцца?

Існуе стэрэатып, што мужчына думае пра сэкс прыблізна кожную дзевятую хвіліну. Здаецца, што ўсё ж гэта не так. Мужчына, калі ён не вялікі аматар футбола або палітычны аглядальнік, думае пра сэкс штосекундна.

Цікава, а мужчыны-блогеры часцей думаюць пра сэкс ці пра свой блог?

Шторазу, калі купляю для сябе глазураваны сырок і потым ем яго на вуліцы па дарозе да прыпынку, я адчуваю сябе так, быццам раблю нешта не зусім прыстойнае.

Прачнуўся на пачатку першай гадзіны дня. Пачуваюся Адамам, выгнаным з раю.

Мама: «Баба сказала, што А. пазнакоміўся па інтэрнэту з дзевушкай. У яе магазін свой на Ст.А. Можа б і ты з кім пазнакоміўся?»
Я: «Не дуры мне галавы».

Эпатажны беларускамоўны рэпер Krou (krou) ажаніўся. Зычу шчасця маладым! Пры тым не разумею, чаму гэтую падзею праігнаравалі беларускія медыі. Дакладней, разумею, але ўсё не перастаю дзівіцца правінцыйным забабонам тутэйшых журналістаў.

Больш фота: тут.

Вось і апошняя песня праекту «Тузін. Перазагрузка». Гурт Naka, які грае ў стылі рускага року, пераспяваў па-беларуску сваю песню «Беги». Пераклад, недзе з месяц таму, у рэжыме хуткай дапамогі зрабіў я. Арыгінал мяне ўразіў. Таму без увагі на цяжкасці перакладу, супраціў тэксту і іншыя клопаты я здолеў абеларусіць тэкст за два з паловаю дні. Пераклад быў даволі цёпла ўспрыняты салісткай Анастасіяй Шпакоўскай і іншымі ўдзельнікамі гурта, хаця з ранейшым перакладчыкам паразумення так і не было знойдзена.

Беларуская версія адрозніваецца пэўнай непрычаснасцю. Анастасія з гэтай нагоды сказала: «...мне падалося, што мова тут загучала жорстка і прынцыпова, у адрозненне ад расійскай». Слухачам, якія паспелі пазнаёміцца з рускамоўным арыгіналам, будзе даволі цяжка пераключаць у главе тумблер, каб адразу ж станоўча ўспрыняць песню ў перакладзе. Але праслухаўшы яе некалькі разоў, гэта ўсё-ткі ўдасца зрабіць.

Зрэшты, многа людзей будзе слухаць песню «Бяжы» упершыню і менавіта па-беларуску. Зычу адно добрых уражанняў.

Сцягнуць mp3 (3,10 Мб): Naka – Бяжы (музыка гурта, словы – Наста Шпакоўская, беларускі тэкст – Сяргей Балахонаў)

Фота: naka.by

Гледзячы на зоркі, вельмі часта пытаюся, калі супакоіцца мая душа. Апускаючы вочы, адказваю сам сабе: ніколі не супакоіцца.

Манэкіны заўсёды сумныя.

Калі ня ведаеце, дык ведайце і не кажыце, што ня ўведалі! Трусік з глухой пушчы працягвае свае чараўніцтвы:

Юры Дземідовіч пры запісе сваёй песьні не наважыўся засьпяваць пра “чароўнага трусіка”, пакінуўшы ў прыпеве слова “кролік”. “Зусім не ляжыць у мяне душа да гэтага “трусіка”, не звыкся я да гэтага слова”, - патлумачыў 13-гадовы сьпявак.

Такім чынам, вы не пачуеце песьню пра чароўнага трусіка, а пачуеце пра чароўнага кроліка. Плюсік зноў стане нолікам.

Верагодна, што з гэтым трусікам ня ўсё так проста. Ёсьць усе падставы меркаваць, што жыве ён у Белавежская пушчы ўжо колькі сотняў год. І што ён ад самага пачатку быў ня трусікам, а кролікам. Калі верыць "Гістарычнаму слоўніку беларускай мовы" (Мінск, 1996. Вып. 16. С. 167), то ў старабеларускай мове слова кроликъ мела значэньне 'каралёк, правіцель невялікай дзяржавы'. Пэўна акурат пра такога валадарчыка, манарха пушчанскага княства, і апавядаецца ў песьні Юры Дземідовіча.

Можа кроліку зь Юравай песьні і няма над кім валадарыць. Ды не бяды. Мы ж цудоўна памятаем прэцэдэнты. Згадайма, караля зь першага астэроіда, які наведаў Маленькі Прынц з казкі Антуана дэ Сэнт-Экзюпэры (цікава, ці пісаў казкі Юры Гагарын?). Зрэшты, вувучэньне лаціны годны занятак любога караля незалежна ад памераў яго дзяржавы ды іншых атрыбутаў улады. Да сустрэчы, чароўны кролік.

Заўважыў, што Ксюха цытуе часьцей Волю, чым Францішка Багушэвіча. Канечне, яна мае права цытаваць каго захоча. Але нешта мне стала крыўдна за Багушэвіча. Радкі зь яго вершаў і сёньня прыдаліся б да аздабленьня пэўных жыцьцёвых сытуацыяў. Прапаную сьціслы слоўнічак цытат з тлумачэньнем, дзе/як іх можна было б выкарыстаць.

Эх, скручу я дудку! – як рэакцыя на нечую нерэальную пахвальбу ці абяцанкі.
Дурны мужык, як варона! – сякерка для любой фэміністачкі.
Ці мельнік цкаваў, ці крычала кабетка? – як пытаньне-удакладненьне для тых, хто любіць хлусіць.
Ды скінь скурку, дабрадзею, бо зубкі відаць – у гутарках з рознага кшталту пярэваратнямі, якія ўдаюць зь сябе дбайцаў маральнасьці.
Сваталі ж мне ў прыймы новую хату – як адказ на загадзя падманную зьдзелку.
Не люблю я места (па-расейску – горад) – дэвіз кожнага зацятага агратурыста.
Тутэйшы загіне, дык вораг прыбудзе! – тыпу "панаехалі".
Маскалі ж у вёсцы яшчэ не паснулі – у кожным выпадку, калі расейцу (падрасейцу) засьвярбела.
От-от задратуе! – калі пра нешта нагадваюць шмат разоў, хаця і аднаго разу было замнога.
Кепска будзе! – можна ўжываць замест фразы "что-то я очкую".
Кідаюць двары, на Парыжу глядзяць – адказ на пытаньне: "А што яны робяць?", калі і без пытаньня відавочна, што ЯНЫ проста ні халеры ня робяць.
Маліся ж, бабулька, да Бога – зварот да тых, хто любіць зудужа часта расказваць пра сваіх куміраў.

Гл. таксама пост Ксюхі.

Фрагмэнт сну. Іду туманнай вуліцай. Насустрач, але яшчэ даволі далёка, крочыць пара - хлопец і дзяўчына. Мне здаецца, што дзяўчыну я ведаю. Сэрца трымціць. Працягваю ісьці. Пара таксама не спыняецца і нікуды не збочвае. Калі мы, нарэшце, зраўноўваемся, я зь нейкай дзіўнай палёгкай усьведмляю, што памыліўся: дзяўчына зусім незнаёмая.

Слухаем з мамай Rammstein. Дакладней, адну зь песьняў, якую выбраў вінамп. Мама кажа: "Нешта адна музыка, а слоў нячутна". Тлумачу, што гэта ўступ, а потым будуць словы па-нямецку. Пачынаю перакладаць тэкст пра каханьне, некаханьне і спыненыя гадзіньнікі. Мама з разуменьнем ківае галавой. Я ж паведамляю, што ў прыпеве на слых важны ня столькі сэнс фраз, колькі тое, як некаторыя зь іх лашчаць вуха. Акурат саліст заводзіць панылае нямецкае: "Wo bist du? Wo bist du?" Мама рэагуе мамэнтальнай усьмешкай.

Фрэнд trill_i_poot называе песьні, якія для яго "останнім часом сумні".

Назаву і я дзесяць тужлівых песьняў, якія мне здараецца слухаць у розным настроі:

1. Deep Purple - Soldier Of Fortune
2. Joe Dassin - Et Si Tu N'existais Pas
3. Scorpions - Holiday
4. Frank Duval - Tuoch My Soul
5. Riccardo Fogli - Storie Di Tutti I Giorni
6. ELO - Ticket To The Moon
7. Simon & Garfunkel - The Sound Of Silence
8. Depeche Mode - Little 15
9. Кино - Легенда
10. Плач Єремії - Коли до губ твоїх
11. Muse - Absolution
12. Poets of the fall - Late goodbye
13. Radiohead - Creep
14. Radiohead - Dollars And Cents
15. Rammstein - Amour
16. Placebo - Broken Promise
17. Зьміцер Вайцюшкевіч - Я ішоў да цябе
18. Віртуальныя тэхналёгіі - Никто не ждет
19. Ранетки - Зима
20. KRYVAKRYŽ - Быў я эпасам (Buvau epas)

Можаце таксама падзяліцца.