Гомельскі кот. Я яго не карміў. Ён глядзеў на мяне, як на... Ну, самі ведаеце, як.

Сёння адна паглядзела на мой твар і сказала: "У вас такой вид, будто ночь вы провели или очень плохо, или очень хорошо".

Цытата (вылучэнне тлустым маё):

С 19 по 21 ноября с.г. в Республиканском горнолыжном центре «Силичи» состоялся Круглый стол с участием молодых писателей Беларуси, который организовал Фонд СЭИП, Союз писателей Беларуси, литературные журналы «Пролог», «Дружба народов» и «Современная драматургия» при финансовой поддержке Межгосударственного фонда гуманитарного сотрудничества государств-участников СНГ.

[...]

По результатам Круглого стола практически все участники были отмечены и получили возможность опубликоваться в толстых литературных журналах и в сборнике «Новые писатели России».

Неяк з падачы Аксаны падпісаўся на rss сайта мінскай газеты «Переходный возраст». І вось сёння адзін з новых тамтэйшых матэрыялаў мяне трохі пазабавіў. Гэта была рэцэнзія нейкага Іллі Катусава на апошні па часе альбом Rammstein «Liebe Ist Fur Alle Da». Вось жа, гаворачы пра ўсе песні альбома аўтар старанна перакладае іх назвы на расейскую. Нават адшукаў, як правільна менаваць песеньку з назвай «B********». І мае вочы адразу сталі вышукваць у тэксце добрыя словы рэцэнзента (хы, спачатку я выпадкова напісаў ржэцэнзента) пра скандальную песню «Pussy». І вось, што я прачытаў:

Песня «Pussy» — отпрыск Rammstein, который в мгновение ока заразил собой все плееры и клубы. Это — новый хит группы.

Адным словам не здолеў Ілля знайсці ніякага путнога адпаведніка і зусім не стаў падаваць хоць які-небудзь варыянт перакладу назвы.

Ну, што ж? Панятак карпаратыўная літаратура, які з падачы сумнавядомай Мapыйкi Mаpтыcевiч мусоліўся ў пэўных блогах і выглядаў жартам, зараз з яе ж падачы перакінуўся на газетныя старонкі. Што праўда, паненка не рызыкнула сама выступіць з разгорнутым артыкулам-апалогіяй. Мабыць, яе яшчэ не да канца пакінула адчуванне рэальнасці, і яна ацаніла, як будзе выглядаць у вачах збольшага шырокай літаратурнай грамадскасці з маніфестам карпаратыўнай літаратуры. Таму выступіць у якасці маніфестатара было перадаручана Віталю Рыжкову, які магіяй уласнага іміджу здольны прытармазіць негатыўныя водгукі. А толькі апошнія маглі б спыніць ці, прынамсі, перашкодзіць легітымізацыі дужа сумнеўнага панятку, якім ёсць панятак карпаратыўная літаратура ў тым значэнні, што навязвае Мapыйкa Mаpтыcевiч. Бо пісанне рознымі аўтарамі вершаў на адну зададзеную тэму (хоць пра самалёты, хоць пра машыны) - гэта не карпаратыўная літаратура. Бо прысвячэнне рознымі аўтарамі адзін адному вершаў - гэта не карпаратыўная літаратура. Дык што ж гэта тады за звер такі? Адкажу разгорнутым азначэннем.

Карпаратыўная літаратура - гэта кшталт літаратуры, які ёсць вынікам індывідуальных ці супольных творчых высілкаў пісьменнікаў, 1) звязанах адзінай творчай ідэалогіяй і 2) ўцягнутых у складаны комплекс пазатворчых жыццёвых дачыненняў міжсобку, якія ўплываюць на характар, змест, спосабы і формы данясення да спажыўца канчатковага літаратурнага прадукта (паўфабрыката).

Вось ад гэтага і трэба скакаць.

Выява: gfxpunk.deviantart.com

Заўважыў, што Ксюха цытуе часьцей Волю, чым Францішка Багушэвіча. Канечне, яна мае права цытаваць каго захоча. Але нешта мне стала крыўдна за Багушэвіча. Радкі зь яго вершаў і сёньня прыдаліся б да аздабленьня пэўных жыцьцёвых сытуацыяў. Прапаную сьціслы слоўнічак цытат з тлумачэньнем, дзе/як іх можна было б выкарыстаць.

Эх, скручу я дудку! – як рэакцыя на нечую нерэальную пахвальбу ці абяцанкі.
Дурны мужык, як варона! – сякерка для любой фэміністачкі.
Ці мельнік цкаваў, ці крычала кабетка? – як пытаньне-удакладненьне для тых, хто любіць хлусіць.
Ды скінь скурку, дабрадзею, бо зубкі відаць – у гутарках з рознага кшталту пярэваратнямі, якія ўдаюць зь сябе дбайцаў маральнасьці.
Сваталі ж мне ў прыймы новую хату – як адказ на загадзя падманную зьдзелку.
Не люблю я места (па-расейску – горад) – дэвіз кожнага зацятага агратурыста.
Тутэйшы загіне, дык вораг прыбудзе! – тыпу "панаехалі".
Маскалі ж у вёсцы яшчэ не паснулі – у кожным выпадку, калі расейцу (падрасейцу) засьвярбела.
От-от задратуе! – калі пра нешта нагадваюць шмат разоў, хаця і аднаго разу было замнога.
Кепска будзе! – можна ўжываць замест фразы "что-то я очкую".
Кідаюць двары, на Парыжу глядзяць – адказ на пытаньне: "А што яны робяць?", калі і без пытаньня відавочна, што ЯНЫ проста ні халеры ня робяць.
Маліся ж, бабулька, да Бога – зварот да тых, хто любіць зудужа часта расказваць пра сваіх куміраў.

Гл. таксама пост Ксюхі.

Беларускі ваенны ансамбль сьпявае пра "кашу з маслам ячную": абавязкова сьцягнуць аўдыёфрагмэнт [1,61 Мб; сьпісана з радыё].

Сонца клоніцца к заходу,
Мы падводзім вынік дня.
У салдацкага народу
Думка верціцца адна.

На жаль, не пасьпеў запісаць гэты шэдэўр армейскае музычные лірыкі з самага пачатку, але агульнае ўяўленьне пра песьню з гэтага ўрыўку атрымаць можна. Аматараў ліцьвіна-дударства безумоўна пацешыць балалаечная ўстаўка. Патрыёты-аналітыкі схопяцца за фінальную вэрсію апошняга радка прыпеву. Суніцы-маладзіцы даведаюцца, якія сны насамрэч бачаць сучасныя салдаты. А ўсім добрым людзям агулам будзе нагода ўсьміхнуцца - у кожнага па свай прычыне.

Прозьвішча саліста, калі не памыляюся, Дзем'яновіч. Так-так, я падумаў тое самае, што і некаторыя з вас. У чэрвені Дземідовіч. У жніўні Дзем'яновіч. Што нам чакаць ад восені, акрамя масштабных ваенных манэраў з удзелам расейскіх салдат? Ладна, ня буду варажыць. Пайду паспрабую глянуць новы фільм Таранціны. Пад куфаль "Жыгулёўскага".

ЗЫ. Што да тэмы кашы, дык для мяне ў войску самай смачнай была пшонна-гарохавая.

"Раз-пораз я запарваю каву, смакую яе і размаўляю з гадаванцам пра беларускую камэрцыйную літаратуру. Суразмоўца слухае, матляе хвастом і, безумоўна, усё разумее, бо час ад часу робіць мне ласку – вурчыць нешта лянотна-няўцямнае. – Ну што, Аўгусьцін, – кажу, – давай памяняемся! Я буду ляжаць на лядоўні, мроіць пра мышак, а ты станеш пісаць чарговы беларускі кінараман ды паліць цыгарэты пад каву. Станеш беларускім буржуазным літаратарам. Запросяць выступаць на вечарынах, пасьля каторых будзеш піць валер’янку… Аўгусьцін паблажліва мурчыць і мяняцца са мной не пагаджаецца".

Цалкам тут.

Там-сям дзевачкі пішуць: "Скоро в Бельгию. Не хочу", "В Германии. Скучно", "Опять Италия. Надоело"... Чытаеш гэта і думаеш: мінуць яшчэ тры-чатыры гадочкі, і вы запяецце зусім іншыя песьні разам са сваімі бэльгійскімі, нямецкімі ды італьянскімі мужамі. А пакуль такая вось гаркота.

( Карцінка зь белым аднарогам )

«Хіба аднарог – гэта прыдумка? Гэта цудоўная жывёла, паспоўненая найвышэйшай сымболікай. Ён фігура Хрыста і фігура цнатлівасьці, ён можа быць утаймаваны, адно калі панну цнатлівую прывесьці ў лес, абы зьвер, усчуўшы пах ейнай беспахібнасьці, зызволіў прыйсьці голаў свой пакласьці ёй на ўлоньне, аддаючыся у цянёты лоўчых…»

«Так лічыцца, Адсан. Аднак існуе меркаваньне, што гэта – прыдуманая паганцамі казка».

«Вельмі шкада, – прамовіў я. – Мне, па шчырасьці, хацелася б сустрэць аднарога, прабіраючыся празь лясныя гушчары. Інакш якое задавальненьне прабірацца празь лясныя гушчары?»

«Нідзе не гаворыцца, што ён наагул не існуе. Але, магчыма, ён не такі, як яго малююць у кнігах. Адзін вэнецыянскі падарожнік хадзіў да вельмі а вельмі далёкіх земляў, мала не да самога райскага пачатку, які паказаны на ўсіх мапах, і сустракаў там аднарогаў. Ён выявіў іх тоўстымі, лютымі, выродлівымі і чорнымі...»

( Карцінка з чорным аднарогам )

Выява 1: by lryiu
Выява 2: by Didier Massard
Цытата: Umberto Eco "Il nome della Rosa"

Яшчэ няма гатовага прадукту, а цяжкая артылерыя ўжо падыйшла:

Но кролик! Зачем нашего кролика переводить на белорусский? Чтобы его услышали и поняли белорусскоговорящие? Но они-то, кстати, кролика и услышали, и поняли. Тогда в чем же дело?

Няма спасу якая рацыянальная Заміроўская.

Нядаўна ul_sciapan прапанаваў фрэндам задацца чыста беларускім пытаньнем: "Кім быў бы я ў мінулую вайну – партызанам, ці паліцаем?" Я не патрапіў даць збольшага ўцямны адказ. Але мінулая вайна нечакана падала вестку пра чалавека з маім прозьвішчам:

Цяпер дзе-нідзе хадзілі чуткі пра нейкага Балахонава, які знаходзіўся пераважна на Глушчыне. Гаварылі пра яго з нянавісцю і страхам. Гэты чалавек падабраў групу людзей разгульных, несумленных. Уявілі яны сабе, што ім усё на свеце дазволена, і пачалі гойсаць па раёне. Прыедуць у адну вёску, забяруць лепшыя прадукты, вопратку, а ў другой вёсцы праменьваюць усё гэта на гарэлку. Трапіцца пад рукі конь, карова – таксама не мінаюць.

А між тым знешне яны ўсімі сіламі стараліся быць падобнымі да народных мсціўцаў. Балахонаў стараўся нават выглядаць як Чапаеў: адгадаваў вусы, пашыў чапаеўскую шапку, вопратку; трымаў пры сабе маладога хлопца ў якасці ардынарца і зваў яго Пецем, хоць сапраўднае яго імя было зусім іншае. I вось гэты «Чапаеў» не ваяваў з акупантамі, а разгульваў па вёсках, свавольнічаў.

Праўда, нам удалося тут хутка разабрацца: і сам Балахонаў і яго паплечнікі былі накіраваны гестапаўцамі з мэтай кампраметацыі партызан і самога партызанскага руху, каб выклікаць нездавальненне сярод насельніцтва.

Іван Пташнікаў пра патрэбу меры ў сучаснай літаратуры: "Нам не пашкодзіла б цэнзура нораваў". Не зусім зразумела пра што гаворка. Калі пра спэцыяльную структуру, якая б адсочвала літаратурны працэс і ставіла творам сваё катэгарычнае таўро, дык нічога добрага для літаратуры ад гэтага не дачакаемся. Прыклад украінскай камісіі па справах маралі сьведчыць, што добрымі намерамі забрукаваная дарога ў апраметную. Дык то ж Украіна. Варта падобнай камісіі зьявіцца ў нас, і ў апраметную праляжа не брукаванка, а хуткасная магістраль.

Сумнавядомы минский рок-музыкант Aтмopaви на старонках СБ расплакаўся над трагедией нашей культуры:

И даже в 2009 году в канун прощального тура примадонны усталый путник, являющийся поклонником ретро–FM, не может найти в придорожном кафе ни одного из многочисленных альбомов Аллы Борисовны Пугачевой.

Не знаю, как вам, а мне это кажется настоящей трагедией нашей культуры. Без сарказма и иронии. Увы, увы...

Ня ведаю, як вам, а мне падаецца, што сапраўдная трагедыя нашай культуры палягае ў нечым іншым.

Васьміклясьнік піша:

ІІІ варыянт
Якія мерапрыемствы праводзілі улады дапаулення паустання 1863-1864.

Прышол к уласці гінерал М.М.Мурауеу ^{ен занімаў губернатарскія пасады у магілеве} - ен хацеў сужыстачыць правіла барацьбы з паустанням некаторых хрэсцян павесілі некаторых лішалі жыцця і адасылалі у другую страну а імуства палілі. Некаторых хрэсціан лішалі імуства і садзілі у турму. У гэтым паустанене кіравалі белыя. К.Каліноускага прыказалі павесіць на площади днем. Потым после паустання адменілі рэнкруцтва і хрэсціянам далі болей свабоды. і сталі забіраць у армію на тры гады.

Мiтрапалiт Мiнска–Магiлёўскi арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч у сёлетнім пастырскім пасланьні на Вялікдзень:

А пра тое, што i наша вера, i абвяшчэнне Евангелля — гэта не пустыя словы, найлепш сведчыць сама гiсторыя хрысцiянства. Столькi ў ёй было i ёсць пераследаў, столькi ўнутраных цяжкасцяў, здрадаў i адыходаў ад Евангелля, што сапраўды ўжо неаднойчы здавалася, што «Бог памёр», як казаў прадвеснiк нацызму i папярэднiк постмадэрнiзму Фрыдрых Нiцшэ, або, што рэлiгiя — гэта толькi «опiум для народа», як пiсаў стваральнiк «навуковага камунiзму» Карл Маркс.

Усё нарэшце стала на свае месцы. Дзякуй.

– Якубе?
– Я, Пятро, я.
– Ха-ха, Якубе, ха-ха-ха.
– Ха-ха-ха-ха.
– Якубе, ха-ха-ха, гы.
– Ну чаго не пяеш?
– А-а.
– Добрую песьню паслухаць прыемна.
– Ага.
– Пакурыць хочаш?
– Да.
– Трымай. А ты ж раней не курыў.
– Ха-ха-ха-ха. За-ку-рыў.
– Ха-ха. На.

ЗЫ. Чаму беларускамоўныя рэпэры так любяць гэты фільм? Зрэшты, я і сам яго люблю. Можа таму, што іншага беларускага кіно мы па-просту ня маем.

Валера Руселік зрабіў паўнавартасны адказ на эпатажны допіс непрызнанага заходнерускага генія Ціма Скарэнкі:

Крэолы — бы дзеці малыя. Калі баяцца чагосьці вялікага й мацнейшага за іх, яны заплюшчваюць вочы й хуценька-хуценька мармычуць сабе пад нос: «Цябе няма, ты не існуеш — і я цябе не баюся! Беларусаў няма! Беларускай Незалежнасьці няма! Беларускай мовы няма! Беларускай літаратуры няма!.. Не баюся, не баюся, не баюся...». І ўсё адно баяцца. Гэта ж і сапраўды страшна, калі баісься тых, каго не існуе! Прывіды, дэманы, чэрці, беларускія пісьменьнікі — жах!

Мяккавата ў параўнаньні з маім уласным крэатывам на тую ж тэму, але збольшага дасьціпна і трапна. Дзякуй за працяг сьвятарнае вайны за беларускую літаратуру.

Вычытаў у статусе адной дзяўчыны на "кантактах".

Яна: Скажы "кунілінгус".
Ён: Кунілінгус.
Яна: Пацан сказаў - пацан зьдзелаў.

Магчыма баян, але мне раней на вочы не траплялася.