Бывае, думаеш, нічога ў
гэтых інцярнэтах больш не здзівіць. Што ўсё было ці нават déjà vu. Але даводзіцца міжволі сустракцца з такім, што правакуе ўсё ж здзіўленне. Не так даўно на
блогу Лабадзенкі ў каментарах да допіса пра песню, якую Глеб перастварыў па-беларуску для знанай
фабрыкантачкі Дакоты, я перасёкся з vedmo4ka'й. Мы з ёю аб сутнасці кахання разважалі, не маючы агульнага пагляду на гэтую банальную праблему.
А потым, па кароткім вельмі часе, у іншым допісе васпана Лабадзенкі, прысвечаным Адрыятычным хвалям, неспадзявана vedmo4ka завыла: «УУУУУУУУУУУУУУУУ… (это я вою). Балахонов, а когда ты мне покажешь Адриатику? Я считаю, что после того, что у нас было после песни Дакоты….)))))))))))))))))))))». І далей размясціла прысвячэнне (ці як назваць яе практыкаванне?), што ёсць адказам на маё
«Шматкроп'е»: «Тезей - тебе. пардон, я не профи».
***Грусть осенних многоточий…
Листьев желтых перекосы
Море превратит игриво
В бесконечные вопросы.
Нет ответов в старых картах,
и в победах Чингисхана,
В бесконечности скитаний,
В брызгах времени фонтана….
Почему отдельным душам
Не дождаться Ариадну?
“Многоточие? И что же.
Так и надо. ну и ладно.”
16.09.2009 г. Я вельмі здзіўлены, крануты і няпэўны ў здагадках пра таемную асобу, схаваную пад папулярным нікам.