Яшчэ трохі падслуханага.

Дзяўчына: Что нам было по беллит?
Хлопец: "У пошуках будучыні".
Дзяўчына: А кто-нибудь уже прочитал?
Другая дзяўчына: Я прочитала две страницы и заснула.
Хлопец: На фиг вообще читать? Если беллит будет на русском, тогда бы я еще подумал.

"А почему по-белорусски?" - самае бязглуздае пытаньне, якое можна пачуць у Беларусі.

Ручай Гамяюк (ён жа - Лебядзіная Сажалка, у расейскай моўнай традыцыі - Лебединый пруд), на ўзьбярэжжы якога зьявіўся летапісны Гомій, сёньня выглядае прыблізна гэтак:



Ідзецца пра рамонтныя работы, пасьля якіх ён будзе выглядаць, як тая цукерачка. А пакуль вось такія краявіды.

( Яшчэ 5 фотак і маленькая відзюшка )

Яно ўсё, зразумела, неўзабаве наладзіцца. Але сапраўднай прыкрасьцю стала адкрыцьцё, што гадзіньнік вежы палацу Румянцавых-Паскевічаў больш не іграе мэлёдыю зь песьні "Люблю наш край, старонку гэту...". Заміж яе гучыць нейкае ўбоства, што нагадвае "Боже, царя храни" ды "Калинку-малинку" у адным фляконе :(