Зямфіра Рамазанава
Ня плыгкае
На небе ветах зноў,
і мы не ў адной пасьцелі.
Ярчэй – ад таго нясьмела
вазьму разгон і ў вакно:
я веру, ня будзе болю:
я помню, як трапна цэліць...

( працяг перакладу )

Стыў Айлет
Крышадзюб
Тэры Тантамаўнт жыў, быццам кацянё, якое караскалася па лесьвіцы. Ён і блізка не ўяўляў, як трэба слушна казаць у той ці іншай сытуацыі. Дый наагул яго разуменьне слушнага і няслушнага выглядала вельмі адмыслова.

– Я набрала вагу?
– Так, дзякуй богу.

На званым абедзе, калі ён узяў двух амараў, зьвёў іх разам і стаў імітаваць іх гутарку – нават тут ён ня здолеў выбзьдзець адпаведнага словаабмену. Людзей перасмыкала ад зьбянтэжанасьці. Іншым разам ён заўважаў, што яго спрабавалі абараніць, але пераважна яму бачыліся расчараванасьць, пагарда, гнеў і нават грэблівасьць.

( працяг апавяданьня )

Бывае, трапляюцца мне на вуха Звери, і я мушу вызьвервацца, аж пакуль яны не загаворуць па-беларуску. Такая штука была і зь песьняй "Говори".

Прамаўляй
Перамогамі ўсьцешвайся ўласнымі,
прамаўляй, разганяй, што ты кволая.
І парадамі, ясачка, кляснымі
не лячы. Раскажы, што ты клёвая.
І парадамі, ясачка, кляснымі
не лячы. Раскажы, што ты клёвая.

( працяг )

Срэбны дым люкаў у сьцюжу зноў.
Срэбны пыл таму, хто другім прыйшоў.
Зноў чакай, бо чакаць проста так.
Проста жыць, забыць, застыць і заснуць.

( Read more... )

Подойдьот...
День подойдьот белянок-тех взабольских,
с башок падут вниз лихо персть и хна,
умильнось бут башлычесву очоски,
а метлякам бут сльозы — буесь дня.
Времьо настанет белых транспарантов
«Столетте дня роження Бритни Спирс».
Мы бум пивать кислицову-ту фанту
и поминать здря, who is mister Икс.
Вспомянем химряки базанки сходу,
розшур их и шуровку напосля,
«Хнюк Ярополка» во хлипочников роботах,
заншальску славицу «за о-ля-ля!».
Вспомянем тянигуз Еврояклана
и мены (с ясной влепой-той!) светлиц,
баженне многих вешшай и ворано
эфиры с хед-энд-шолдерсом дурниц.
День подойдьот природных-тех купавок,
с башок падут вниз лихо хна и персть.
заронит кожну реч чуров розпава,
и в формалине скоренитьса траш-от весь.
2004 г.
Толмачка с белорускова: 22-27 студня 2008 г.

Самопето речалово на белоруском говоре: «Надыдзе...».
Тломачка верша на росийский говор: «Наступит...»

Вырашыў перакласьці песьню гомельскай каманды "Rainhorse" і прысьвяціць гэты пераклад кожнай, хто "не схацела быць сапраўды патрэбнай".

Сьлёзы і ружы
Не размывае мастоў
Літасьць...
На лёд далоні мне
Хвіліна..
Ты для кагось уцеха,
Дурнічка мабыць проста.

Прыпеў:
Ведаю, мушу сьлёзы і ружы
Скласьці ў кішэні душы,
Рукі, як белыя твары нясьмелыя
Ноч падзяляюць са мной.

На белым твае думкі ўразяць,
Здараешся мізэрнай,
Я пазяхаю ад суму
Ды вусны адхінаю.

Прыпеў:
Ведаю, мушу сьлёзы і ружы
Скласьці ў кішэні душы,
Рукі, як белыя твары нясьмелыя
Ноч падзяляюць са мной.

Яскравасьць потым траціш,
Ужо ж ты іншай стала.
Папросту не схацела
Быць сапраўды патрэбнай!

Прыпеў:
Ведаю, мушу сьлёзы і ружы
Скласьці ў кішэні душы,
Рукі, як белыя твары нясьмелыя
Ноч падзяляюць са мной.

2006 г.
Пераклад з расейскае 2008 г.

Арыгінальны тэкст тут. Аўдыёфайл памерам 9.6 Мб тутака. Панкаўцу качаць абавязкова!

Наступит...
Наступит день некрашеных блондинок,
с волос сорвутся вихрем прах и хна,
и банно-прачечный взликует рынок,
и мотыльки всплакнут — герои дня.
И час придет для белых транспарантов
«100 лет со дня рожденья Бритни Спирс».
Мы отхлебнем смородиновой фанты,
вотще гадая, who is mister Икс.
Мы вспомним демонстрации протеста,
разгон их и догонку в стиле «post»,
«Плач Ярополка» в абитуриентских тестах,
«за о-ля-ля!» традиционный тост.
Евросоюза вспомним расширенье,
размены (с переплатою!) квартир,
свистящие желанья и мгновенья,
забитый хед-энд-шолдерсом эфир.
Настанет день прелестных белоснежек,
с волос сорвутся вихрем хна и прах,
утратят смысл границы неизбежно,
исчезнет в формалине всякий страх.
2004 г.
Перевод с белорусского 2008 г.

Оригинальный белорусский текст «Надыдзе...».

Зь нямецкай у мяне швах. Рыхтык, як у некаторых зь беларускай. Спадзяюся, што камрады, спрактыкаваныя ў нямеччыне, ня будуць дужа наракаць на плён маёй сьціплай працы па перастварэньню песьні N.R.M. "Катуй-ратуй" на мову Шылера і Гётэ :-)

N.R.M. „QUÄLE-RETTE“
Die Tage zeigen den tollen Trick
Fühlst du die Augen?
Das guckt der Krieg
Wir sind die Geisel der Gegenwart

Quäle mich bitte nicht,
und rette mich, und quäle mich
und rette mich, und quäle mich
und rette mich, und quäle mich
und rette mich

( und so weiter und so fort )

З самотаю сам-на-сам,
напэўна ўпершыню.
На гэтых сьценах надпіс пра нас,
ствараю чысьціню.

Табе даверыцца хацеў.
Зьнікла ты. І што ж цяпер?
Зноў прыдзі,
будзь са мной.

Дай ратунку мне!
У грудзях агонь і сьнег.
Уратуй мяне!
Зьнямога праміне.
Дай ратунку мне...
Уратуй...
Уратуй...

Нашы сьлёзы прыклад фальшу,
а мроі ўзор ілжы.
Можаш запярэчыць.
Можаш – кажы.
Мо' ў імгле радыйных хваль
ты мой пачуеш SOS-сігнал.
Чуеш ты.
Чуеш ці не?
( Рэшта )

Чарговая інтэрпрэтацыя іншаземнай песеннай лірыкі – досыць прыблізная, як па сэнсе, гэтак і па магчымасьці выконваць пад арыгінальную мэлёдыю. Але тым ня менш.

ЗДРАНЦЬВЕЛЫ
Ценем думак тваіх цяжка быць.
Здрада да здрады пад гладкай паверхняй.
Нешта хочаш – ня маеш, чым крыць,
і цягнеш па звычцы мяне пад свой абцас.
(Загваздка ў нюансах. Так, загваздка ў нюансах)
Толькі кожны твой рух быццам новы ланцуг на мне.
(Загваздка ў нюансах. Так, загваздка ў нюансах)

Я зусім здранцьвеў, кінь мяне мой кат.
Я стаміўся ўшчэнт, зразумеўшы шмат.
Я зрабіў, што мог, я хачу цяпер
быць самім сабой і забыць цябе.

( Далей )

У тэленавэлі пра Насту Каменскую (дэтэктыў паводле Марынінай) ёсьць адзін забаўны эпізод: расейскае выдавецтва выкупляе правы на публікацыю раманаў нейкага японскага пісьменьніка. Выкупляе за капейкі, бо пісьменьнік вельмі пасрэдны, у Японіі яго творы папулярнасьцю не карыстаюцца, і ён рады любому магчымаму прыбытку. Між тым у Расеі ягоныя раманы (ясна ж, перакладзеныя на расейскую) маюць шалёны чытацкі попыт, і выдавецтва ня толькі пакрывае выдаткі, але і ўрывае дабрэнны кавал звыш таго. Гэтая ўражвальная папулярнасьць патлумачылася тым, што пераклады рабіў прафэсійны япаніст, які, перакладаючы, прыўносіў у творы ўвесь імаверны і неймаверны шарм японскае клясычнае літаратуры. Атрымлівалася, што раманы ў перакладзе станавіліся значна лепшымі па сваіх мастацкіх вартасьцях, чым у арыгінале.

Узьнікае шэраг пытаньняў. Ці магчыма такое ў прынцыпе? Ці можа пераклад пераўзыйсьці і ўшчэнт зацьміць сабой нікчэмны арыгінал? Калі гэта сапраўды так, ці азначае, што ўзяўшыся, прыкладам, за тэкст якой-небудзь папсовай песьні, геніяльны перакладчык можа ператварыць яго ў жамчужыну паэзіі?

Калі шчыра, дык нешта ня верыцца.

Разьмяшчаю другі кавалак майго перакладу сцэнару "Pulp Fiction": амэрыканскія бандзюкі Джулз і Вінцэнт, скіроўваючыся на разборкі, гамоняць пра дробныя адметнасьці Эўропы, жоначку іхняга боса, масаж ног і кунілінгус.

Выпадковы фрагмэнт:
ДЖУЛЗ. Уцям, тое, што я не вазьмуся рабіць масаж ног мужыку, зусім не даказвае права Марсэляса шпурляць Антуана зь верхатуры на шкляную абасранжарэю і тым самым зьбяёдаць яму балбаталку. Гэта ж, дзядзька, няправільна. Калі б які пацяробак падкінуў мне такую шостку, дык мяне мусіў бы паляруш узяць, каб я не ўмундохаў гэтага паскудніка.

Я ўсё-ткі ўзяўся за пераклад на беларускую сцэнара (яшчэ кажуць – скрыпта) "Pulp fiction" Квэнціна Таранціны. Зьбіраюся штомесяц вывешваць па ладнаму фрагмэнту. Сёньня гэта – пралёг: эпізод з салодкай парачкай рабаўнікоў у лос-анджэлескай кавярні. Увага! У перакладзе ўжываецца абсцэнная лексіка!

[першы кавалак перакладу "Pulp Fiction"]

стане ясьней пад самы фінал
жарсьцяў фантан даўнія ролі
сэрца ў вязьме гірлянд шыфраграм
тайных любошч выдасьць паролі

( Чытаць перастварэньне цалкам )