Калі ў дзяўчыны майткі аднаго колеру з папругай і сумкаю, то вытырканьне майткоў з-пад джынсаў менш за ўсё выглядае выпадковасьцю.

Учора ўвечары аўтобусам вяртаўся дадому. Сонца пасьпела ўжо закаціцца за далягляд, але сьпёка спадала ледзь-ледзь. Пагатоў сьпякотна было ў разагрэтым за дзень МАЗу. Сядзеў і толькі пасьпяваў скідваць буйныя кроплі поту з лоба. У апошнія дзьверы зайшлі хлопец і дзяўчына, там жа, у хвасьце, і сталі. Яны ўсьміхаліся і глядзелі адно на аднаго. Але мяне зьдзівіла ня гэта. зьдзівіла, як хлопец дзьвюма сваімі далонямі дакранаўся да шчок сваёй спадарожніцы і так своеасабліва гладзіў, запускаючы пальцы ёй ў валасы. Тая радавалася і адказвала пацалункамі. Няўжо далоні хлапца былі ідэальна сухімі? Няўжо на твары дзяўчыны не было ні кропелькі поту? Ці можа для іх дваіх тады не існавала ні сьпёкі, ні холаду?

Яркае сонца. Моцнае парываньне ветру схіляе галовы садовых кветак, якія прытаіліся пад шатамі дуба. Ім і патрэбны сонечныя промні, але не такім коштам. Вецер часова адступае. Але і сонца таксама хавае сябе...

У сьвеце столькі шмат кніг на аматара, што пачынаеш сумнявацца, ці знойдзецца насамрэч столькі аматараў.

Ва ўсіх водгуках пра новы фільм Квэнціна Таранціны "Ганебныя зьбяёдкі" ("Inglourious basterds") пісалася, што кіно пра дывэрсантаў-габрэяў, якія апрычоным спосабам зьнішчаюць нацыстаў. Але, калі зірнуць на постэры, то закрадаецца сумнеў: ці сапраўды вядзецца пра габрэяў?

Бываюць дні, калі нават Winamp цябе не разумее.

Сяджу за сталом і пішу лімэрыкі. Стол упіраецца ў вакно. Міжволі гляджу праз шыбку. Паўз акопы па рэштках ходніка абычас сноўдаюць людзі. У вочы кідаецца частая чырвань лёгкіх жаночых сукенак. Усяго толькі мода? Ці мо' сігнальныя лямпачкі матрыцы?

Іншым разам старэйшым сёстрам даводзіцца няньчыцца са сваімі маленькімі брацікамі ці сястрычкамі. Іншым разам узроставая розьніца паміж імі даволі вялікая, і старэйшыя сёстры вельмі проста нагадваюць маладых мамаў. Іншым разам іх гэта вельмі напружвае. Прынамсі, дзьве мае знаёмкі, перамяшчаючыся па гародзе з малымі сястрыцамі, абавязкова ўголас спасылаліся на маму ці нейкім іншым чынам давалі зразумець навакольнаму люду, што самі яны ня мамы. Падобныя паводзіны я меў магчымасьць назіраць і ў незнаёмых дзяўчат. Можа гэта ад таго, што мацярынскі інстынкт у 17-19 гадоў яшчэ ня вельмі выразны. Зрэшты, бывае так, што іх аднагодкі, якія пасьпелі нарадзіць паводзяць сябе абсалютна гэткім жа чынам.

Фота паводле: beddoe

1. Убачыў сёньня парачку – хлапец і дзяўчына, якім трохі больш за 20 гадоў. Яны б і ня выклікалі ў мяне нейкай асаблівай цікавасьці, каб у дзяўчыне я не пазнаў адну сваю колішнюю выпускніцу. Я ведаў, што яна пасьпела пабыць замужам за адным маім выпускніком, а потым (ці не праз год) разьвялася. Таму мне вельмі цікава было паглядзець на яе цяперашняга кавалера. Я, як вы мабыць здагадаліся, не жанчына, але мне здаецца, што пакахаць вялікую валасатую радзімку на шчацэ трэба прымудрыцца. Ці можа напраўду любовь зла?

2. Верагодна, я доўга жыў на іншай плянэце, дзе ўсё было ружовым, пухнатым і ў чакалядзе. Таму дужа ўразіўся, калі сёньня ўгледзіў бамжа, які выцягваў са сьметніцы плястыкаўкі зь недапітым квасам і пераможна пераліваў яго ў сваю бутэльку, завяршаючы яе напаўненьне па самае рыльца. Каб і хацеў параўнаць такога бедака з рупліваю пчалой, ды нешта язык не паварочваецца.

3. Адна знаёмая дзяўчына напісала, што фатограф запрасіў яе паздымацца. Цэлая фотасэсія сапраўдная мяркуецца. Параіў быць асьцярожнай і распавесьці пра гэта ня толькі мне, але і больш блізкім людзям. А як такое не параіць, калі ў партфоліо фатографа ёсьць здымкі з мадэлькай вельмі падобнай на гэтую маю знаёмую дзяўчыну?!

4. Ужо разоў колькі у нашых аўтобусах-тралейбусах назіраў дзяўчыну з чырвонай ад доўгага перабываньня на сонцы скурай і выбеленымі сонцам валасамі. Па абрысах цёмна-малінавых вуснаў цягнецца сьветла-чырвоная пасачка – сьлед жарлівых пацалункаў ці то каханага чалавека, ці то каведнага ветру. Тварам яна рыхтык Ума Турман. Штораз я сябе стрымліваю, каб не ўсьміхнуцца і не сказаць: "Прывет, Умачка". Каго ёй нагадваю я, нават цяжка варажыць. Тое, што яна мяне запомніла, чамусьці не выклікае сумневу. Клініка, праўда ж?

Сёньня ў Старым унівэрмазе. Купіў два гальштукі і ў тым самым аддзеле стаў выбіраць штанцы. Раптам пачуўся вельмі выразны даволі гучны мужчынскі голас: "Мне нужен галстук для генерал-майора. Что вы посоветуете?" Я пазірнуў у той бок. Ля "карусэлькі" з гальштукамі стаяў сівавалосы мужчына няпэўнага веку. Прадавачка ветліва прапанавала яму агледзець асартымэнт і абраць тое, што наведніку будзе да спадобы. Але той, як падаецца, нічога разглядаць ня стаў, а сказаў, што патэлефануе генэрал-маёру і пацікавіцца ў яго. Мужчына склаў на правай руцэ ўказальны, сярэдні і безыменны пальцы, а вялікі прыклаў да вуха. Атрымалася слухаўка. "Здравия желаю, товарищ генерал! – голасна вымавіў ён. – Есть большой выбор галстуков. Вы какой предпочитаете? Да?.. Цену сейчас выясню". Дзіўны наведнік спытаўся ў прадавачкі, якая імкнулася захоўваць раўнавагу. Яна нават пачала называць цэны на гальштукі. Сівавалосы яе перабіў: "Подождите, скажите это самому товарищу генералу" і паспрабаваў перадаць "слухаўку" цераз прылавак. Але праз паўсэкунды спахапіўся і вярнуў "слухаўку" назад, тлумачачы прадавачцы, што генэрал пасьпеў ужо ўсё пачуць. "Так что, товарищ генерал мы решим? – пытаўся ён. – Будем покупать по безналу? Так точно. Буду ждать перечисления. Честь имею". Пасьля гэтга ён, як нічога ніякага пакінў аддзел. Я ня бачыў, але прадавачка сказала, што ў адьютанта его превосходительства на нагах былі сінія кеды.

Бываюць такія дзяўчыны, якія ведаюць пра сваю прыгажосьць, але саромеюцца яе. Ці гэта ня сорам, а ўсё-ткі какецтва?

Чаму фатаграфіі беларускіх дзяўчат з кніжкамі ёсьць рэдкаснай зьявай у сацыяльных сетках? Агаляюцца перад фотааб'кетывам значна часьцей.

Ведаеце, на Аднаклясьніках ёсьць такая хітрэнцыя, як "Сябры маіх сяброў", чатыры выпадковыя фоткі-спасылкі каторых зьяўляюцца на вашай старонцы пры кожным заходзе. Фоткі мужыкоў я, зазвычай, ігнарую. А вось, калі выпадаюць здымкі цікавых жанчынак, выбіраю рэжым "Павялічыць фота" і стаўлю пяцёрачку з усьведамленьнем таго, што многіх лішнія добрая адзнака парадуе. Ясна, што адзіным спосабам даведацца пра рэакцыю ацэненых, гэты іх уласныя водгукі. Некаторыя сапраўды адгукаюцца з падзякамі, галасамі за нейкія з маіх фотак ці хаця б пераходамі на маю старонку. Але ж рэакцыя пераважнай бальшыні - гэта магільнае маўчаньне. Як пэўны сацыялягічны факт гэта мяне троху зьдзіўляе. Як факт адметнасьцяў сеціўнай камунікацыі - выклікае каціную ўсьмешку.

Заўважыў, што ў прадуктовай краме, якую б кароткую чаргу да касы я ні выбраў, у суседняй касе абслугоўваньне заўсёды адбываецца значна хутчэй.

Котка замест таго, каб спаць на ложку, бы пшаніцу прадаўшы, набыла баявую стойку і задрала галаву ў бок вакна. Я зірнуў на вакно, спрабуючы высьветліць, што прыцягнула ейную ўвагу. На фіранцы сядзеў вялікі чырвонакрылы матылёк. Заляцеў праз фортачку небарака. Я вырашыў адправіць яго назад. Адгарнуўшы фіранку, я ўзмахнуў газэтай, быццам апахалам. Матылёк замітусіўся і паляцеў у фортку. Але ж двайныя вокны для яго зрабіліся працягам зьбегу страшных абставін. Матылёк колькі хвілін трапятаў між вокнаў і марна біўся ў шыбку, не здагадваючыся, што ляцець трэба не высока ўгару, а зусім трошкі ўніз. Я глядзеў на змаганьні матылька і з жахам успамінаў словы Эдварда Лорэнца, што трапятаньне крылцаў матылька ў адным пункце нашай плянэты можа спавадаваць ураган у іншым, значна аддаленым, пункце. Матылёк урэшце здолеў знайсьці выйсьце і зьляцеў насустрач вятрам і ўраганам, спароджаным яго субратамі з Аўстраліі, Нігерыі, Аргентыны... Котка ж урэшце заснула. Магчыма ёй сьніцца квантавы кот Эрвіна Шродынгера.