Гледзячы на зоркі, вельмі часта пытаюся, калі супакоіцца мая душа. Апускаючы вочы, адказваю сам сабе: ніколі не супакоіцца.

Беларускі ваенны ансамбль сьпявае пра "кашу з маслам ячную": абавязкова сьцягнуць аўдыёфрагмэнт [1,61 Мб; сьпісана з радыё].

Сонца клоніцца к заходу,
Мы падводзім вынік дня.
У салдацкага народу
Думка верціцца адна.

На жаль, не пасьпеў запісаць гэты шэдэўр армейскае музычные лірыкі з самага пачатку, але агульнае ўяўленьне пра песьню з гэтага ўрыўку атрымаць можна. Аматараў ліцьвіна-дударства безумоўна пацешыць балалаечная ўстаўка. Патрыёты-аналітыкі схопяцца за фінальную вэрсію апошняга радка прыпеву. Суніцы-маладзіцы даведаюцца, якія сны насамрэч бачаць сучасныя салдаты. А ўсім добрым людзям агулам будзе нагода ўсьміхнуцца - у кожнага па свай прычыне.

Прозьвішча саліста, калі не памыляюся, Дзем'яновіч. Так-так, я падумаў тое самае, што і некаторыя з вас. У чэрвені Дземідовіч. У жніўні Дзем'яновіч. Што нам чакаць ад восені, акрамя масштабных ваенных манэраў з удзелам расейскіх салдат? Ладна, ня буду варажыць. Пайду паспрабую глянуць новы фільм Таранціны. Пад куфаль "Жыгулёўскага".

ЗЫ. Што да тэмы кашы, дык для мяне ў войску самай смачнай была пшонна-гарохавая.

Сустрэў у тралейбусе былую вучаніцу. У ейных руках кніга "Мэмуары гейшы".

– О, ты нарэшце навучылася чытаць? – не прамінуў зыранізаваць я.
– Калі хочаце, дык і вас, Сяргей Аляксандравіч, магу навучыць, – засьмяялася яна.

UPD. Тэму таксама раскрываюць Ёўга, Фат1901, Тру_Ганс.

Гутарылі мы аднойчы з euga'ай. І ў кантэксьце гутаркі яна кінула мне спасылку на сваё фота 11-цігадовай даўніны. Я спытаў дакладную дату фатаграфаваньня. Выявілася, што гэта было 23 красавіка 1998 г. Мне як невылечнаму ідэалісту было цяжка ўстрымацца ад спакусы зазірнуць у свае дзёньнікавыя запісы таго часу. Адшукаў свой "Чорны дыярыюш" - агульны сшытак, дзе занатоўваліся падзеі майго жыцьця зь 1 верасьня 1995 па 31 жніўня 1998 г. У ім знайшоўся запіс за 23 красавіка 1998 г. Я тады быў студэнтам чацьвертага курсу, які акурат закончыў практыку ў школе. Таму запіс быў прысьвечаны канстатацыі абароны практыкі і выдатным выніковым адзнакам. А таксама я напісаў пра намер пайсьці назаўтра ў школу, каб разьвітацца са сваімі вучнямі (6 кл.). Я і сапраўды схадзіў 24 красавіка таго года ў школу, не зважаючы на ўласны дваццаць першы дзень народзінаў. З тых часоў я мала каго зь іх бачыў. Дый запомніў я толькі некаторых. Зараз ім трохі болей гадоў, чым мне тагачаснаму. Наўрад ці, каб нехта зь іх здолеў прыгадаць аднаго са шматлікіх у іх школьным жыцьці студэнтаў-практыкантаў. Зрэшты, калі б напомніць пра клясную гадзіну, прысьвечаную вампірам і праведзеную па-беларуску, то можа і прыгадаюць. На доўгі час я забыўся, як звалі дзяўчынку, на якую тады пісаў псыхалягічную характарыстыку. Успомніў і вельмі раптоўна для сябе гадоў пару таму. Ня дзіўна, што потым мне давялося яе пабачыць мімаходзь колькі разоў. Вядома, яна мяне не пазнала і не магла пазнаць у прынцыпе, нават у тым разе, калі ў яе асабістым дзёньніку за красавік 1998 г. было штосьці напісана пра мяне.

ЗЫ. Гэты ж дзень у жыцьці Аксаны Бязлепкінай

UPD.


З аднакурсьніцай Інай (красавік 1998 г.)

Корпаемся з бацькам у двары. Ён вынес і аглядае дрыль. Я прысеў побач на лавачку ў чаканьні, калі пойдзем сьвідраваць. За сеткавым плотам па вуліцы сноўдаюць людзі. Раптам чую мужчынскі голас зь дзіўнаю вымоваю: "Я здесь с Натали на три дня приехал. Приятно было бы тебя увидеть". Углядаюся, спрабуючы пабачыць, хто так базарыць. Бачу знаёмага на твар маладога чалавека, з чарнявымі валасамі якога добра пасваволіла сьвізна. Ён размаўляе па мабільным. Сэкундная праца мозга: чаму ён здаецца мне знаёмым? Школа? Унівэр? Адназначна ня войска. І адначасова вочы ўспрымаюць яго спадарожніцу, каб пазнаць яе за палову імгненьня. Натали... Мая аднаклясьніца, зь якой правучыўся разам дзесяць гадоў. Наша клясычная выдатніца. Нейкі час выкладчыца нямецкае мовы ва ўнівэры. Зараз, здаецца, жыве ў Маскве. Думаў, што за масквічом. Выяўляецца, што за гамяльчанінам. Дадатковая падстава не забываць радзіму... Яны хутка пракрочылі ўздоўж плота. Мне так не хацелася, каб Наташа азірнулася і ўбачыла мяне – ціхага троечніка з дрыльлю. Яна і не азірнулася. Як ні дзіўна.

Упершыню пасьля працяглай пярэрвы зрабіў сабе кавы.

На "Тузіне гітоў" скончылася першая частка марлізонскага балета падвядзеньня музычных вынікаў году. З 69-ці песьняў музычныя рэдактары шасьці беларускіх радыё-станцыяў абралі 39, і яшчэ адна песьня была далучана самой рэдакцыяй "ТГ". Чакаем пачатку мэга-туру па вызначэньні лепшай песьні 2008/2009 музычнага году. Ён стартуе ўжо заўтра.

Я ж хацеў назваць свой асабісты тузін песьняў, якія з усіх 69-ці мне імпануюць найбольш. Падаю іх у трохі зьбітым альфабэтным парадку: акурат у такой пасьлядоўнасьці прызвачаіўся іх слухаць цягам апошніх тыдняў.

1. Dа! Бл… – Параноя
2. Fickus – Perpetuum mobile
3. Glofira – Рух часу
4. J:МОРС – Не здавайся
5. KRYVAKRYŽ – Сьвету толькі зачын
6. Nevma – Хутка
7. Разьбітае сэрца пацана – Розавы закат
8. Re1ikt – Брудная дзяўчына
9. Stёkla – Да сэрца
10. Vinsent – Адыходзяць караблі
11. Avana – Анёлы
12. Адыс Абэба – Дзеці

У цэлым атрымалася даволі дэпрэсіўная дванаццатка з намёкам на катарсіс у самым канцы. Да таго ж, у выніку выявілася, што прынамсі чатыры гурты з майго сьпісу маюць простае ці ўскоснае дачыненьне да Гомелю. Практычна ўсе песьні з майго сьпісу я ўжо расьцягнуў на цытаты, а нейкія зь іх нават курняўкаю пад настрой. А настрой вельмі зьменлівы, як надвор'е гэтым летам ці як сьцежкі каханьня штодня.

Вось хацеў напісаць пра тое, як учора сьвяткавалася ў Гомелі. За вечар назьбіралася крытычная маса назіраньняў і жартаўлівых камэнтароў да ўсяго, што адбывалася каля лядовага палаца. Але з адной прычыны ўсё гэта для мяне прыцьмілася. На пачатку дванаццатай гадзіны ночы, калі пасьля канцэртаў і фаервэркаў, усе рушылі прэч, я чамусьці ўбачыў яе. Багі маглі паказаць мне каго заўгодна з колкітысячнага натоўпа. Але ж абралі менавіта тую, думкі пра якую дагэтуль прымушаюць зьнібець сэрца і выклікаюць вецер, што выбівае з вачэй неспадзяваную скупую вільгаць. Дарослая дзяўчынка. Яшчэ больш прыгожая. З новым хлопцам. Самым-самым. Адлегласьць паміж намі ня больш, чым паўмэтры. Адлегласьць паміж нашымі пачуцьцямі вымяраецца ў парсэках і сьветлавых гадах. Вельмі вялікая адлегласьць. Застацца смольлю на губах. Амаль выпадковае перасячэньне позіркамі. Маўклівыя ўзмахі рук. Спроба ня страціць касьмічную раўнавагу. Спроба ня страціць галаву пад нажом гільятыны ўспамінаў. І натоўп у жоўтым сьвятле ліхтроў. І пыл раскапаных дарог. І безаглядная росстань. І час, што павольна плыў у венах. Трэба дапісваць раман. Я ведаю, гэта адзінае, што ты чакаеш ад мяне.

Сёньня сьнілася страляніна на даху нейкага шматпавярховіка. Выразна бачыліся кулі ў сваім пякельным палёце. На гэты раз стралялі не па мне, а я сам у кагосьці выпускаў абоймы. Зрэшты, не зусім зразумела, зь якой трапнасьцю гэта адбывалася. Але па абуджэньні ў чарговы раз згадаўся даўні эпізод з майго даволі спакойнага жыцьця.

Было гэта недзе ў канцы 1980-х гг., калі я вучыўся клясе ў сёмай. Заняткі адбываліся ў другую зьмену. Замест апошняга ўрока быў ці то клясны час, ці то проста наш клясны кіраўнік Марк Аронавіч замяняў кагосьці з настаўнікаў. Нашая доблесная невытлумачальная "Г" кляса сядзела ў кабінэце 4-10 (чацьверты паверх) і выконвала нейкае заданьне. У кабінэце было тры вялікіх вакна, якія выходзілі на бакавую частку школьнага двара з "гарадком" для вывучэньня правілаў адрожнага руху і, як я разумею зараз, з палігончыкам грамадзянскай абароны. Дрэвы, калі і расьлі, дык былі зусім маленькімі, бо школу толькі-толькі пабудавалі. Таму паміж вокнамі кабінэта 4-10 і шэрай шматпад'езднай дзевяціпавярховай жылой будынінай, што стаяла насупраць на адлегласьці ў 50 мэтраў, не існавла абсалютова ніякіх перашкод. Мы бачылі, як у тым доме сьвяціліся вокны. Адтуль, напэўна ж, бачылі ня толькі бляск школьных вокнаў, але пры жаданьні і тое, што адбывалася ў кабінэтах. Шторы калі і былі, дык адно дзеля прыліку.

Дык вось я са сваім яшчэ дашкольным сябрам сядзеў насупраць сярэдняга вакна, ад якога мяне аддзялялі два рады партаў. Я сядзеў на першым варыянце, калі лічыць ад вакна, і такім чынам захіляў сабою сябра. У адзін з момантаў урока пачуўся рэзкі дзіўны гук, а на нашу парту ўпалі кавалачкі тынкоўкі са сьцяны. Ніхто нічога не пасьпеў зразумець. У верхняй частцы шыбкі сярэдняга вакна мы заўважылі дзірку. Побач з маёй партай аднаклясьнікі знайшлі маленькую аплаўленую "жалязячку". Адразу ўзьнікла здагадка, што нехта з суседняга дома пульнуў па школьных вокнах з самастрэлу. Напэўна, я быў зьлёгку прыгаломшаны гэтым здарэньнем, і зусім не памятаю, як на ўсё адрэагаваў клясны кіраўнік. Невядома, ці разьбіралася з гэтым інцыдэнтам міліцыя. Прынамсі, нікога з нас міліцыянты не апытвалі. Дзірка ж у шыбцы красавала яшчэ досыць доўгі час. Каб не выпускаць цяпло, яе замазалі плястылінам. Тады ня думалася, падумалася значна пазьней: калі б "жалязячка" ударыла мне ў скронь, то ніякі плястылін бы ўжо не дапамог.

Такія згадкі.

Бываюць дні, калі нават Winamp цябе не разумее.

Учора на ЦТ па фізіцы мне без дай прычыны здгадаўся эпізод з уроку "Чтения", калі я вучыўся ці ня ў трэцяй клясе.

Мы тады чыталі "рассказик" (а насамрэч, урывак з раману Шолахава), дзе дарослы мужчына размаўляў з хлапчуком і ўвесь час зьвяртаўся да малога на "вы". Нядзіўна, што наша настаўніца Бэла Юр'еўна спытала ў нас, чаму мужчына так рабіў. Яна абвяла клясу строгім позіркам і вылавіла мяне. Цягам усяго школьнага жыцьця настаўнікі выклікалі мяне адказваць на тыя пытаньні, на якія я адказаць ня мог. Так і тут.

– Что Серёжа Балахонов думает? Почему главный герой обращается к мальчику на "вы"?
– Ну... Наверное, этот мужчина был очень вежливым, – выціснуў зь сябе я.

Гэта можа ў цяперашняй школе настаўніца падзяквала б за маю думку і перайшла б да высьвятленьня думак іншых. Але Бэла Юр'еўна адразу ўхмыльнулася і сказала:

– Да при чем тут вежливость! Просто главный герой любит детей. Понятно?
– Понятно, – сказаў я, не разумеючы, з чаго можна здагадацца, што ў "рассказику" гаворыцца пра любоў да дзяцей.

Дождж ліецца з боскага цэбра. І толькі міжвольныя дрыжыкі на счырванелай сьпіне нагадваюць, што дзень быў наагул сьпякотным, і я пасьпеў-такі ахвяраваць сонцу ўмоўную бель сваёй скуры.

Upd. ( фота чырвонаскурага )

Іншым разам старэйшым сёстрам даводзіцца няньчыцца са сваімі маленькімі брацікамі ці сястрычкамі. Іншым разам узроставая розьніца паміж імі даволі вялікая, і старэйшыя сёстры вельмі проста нагадваюць маладых мамаў. Іншым разам іх гэта вельмі напружвае. Прынамсі, дзьве мае знаёмкі, перамяшчаючыся па гародзе з малымі сястрыцамі, абавязкова ўголас спасылаліся на маму ці нейкім іншым чынам давалі зразумець навакольнаму люду, што самі яны ня мамы. Падобныя паводзіны я меў магчымасьць назіраць і ў незнаёмых дзяўчат. Можа гэта ад таго, што мацярынскі інстынкт у 17-19 гадоў яшчэ ня вельмі выразны. Зрэшты, бывае так, што іх аднагодкі, якія пасьпелі нарадзіць паводзяць сябе абсалютна гэткім жа чынам.

Фота паводле: beddoe

Зь нядзельных дыялёгаў нарадзіўся анэкдот:

– Ну, як ты абараніў свой дысер?
– Прыкольна.

:)

Бывае, што проста іду і заўважаю кагосьці, хто здаецца знаёмым. Прыглядваюся і разумею, што памыліўся. Працягваю свой шлях і неўзабаве сустракаю на ім таго, з кім толькі-толькі пераблытаў незнаёмага чалавека. Бог рассыпае намёкі, якія я не разумею.

Выява паводле: exemi

Патэлефанаваў староста нашай студэнцкай групы. Хутка будзем сустракацца групай. Дзесяць гадоў мінула з часу выпуска. Як звычайна, ён спытаў пра адну нашу сакурсьніцу, зь якой я раней дружыў. У чарговы раз я яму паведаміў, што ня бачыў яе зь 2001 года. Такое адчуваньне, што ён заўсёды будзе ў мяне пытацца пра яе, нібыта я мушу вечна жыць толькі ёю і ведаць кожны ейны жыцьцёвы крок.

ЗЫ. Дарэчы, наш легендарны староста ёсьць цёзкам па прозьвішчы з адным сучасным беларускім паэтам. Адгадаеце, зь якім?

***
Калі ў мяне даволі гучна іграе музыка Rammstein ці Diary of Dreams, бацька нейкі час прыслухваецца і потым пытае:
– Што там у цябе за немцы іграюць?
– Нямецкія, – звычайна адказваю я, і мы разам сьмяемся.

***
Зьбіраемся з бацькам піць піва. Я наліваю і перадаю яму куфаль.
– Данкэс, – з усьмешкай дзякуе бацька.
– Бітэс, – пачціва рэагую я.
Піва шчэ ня выпілі, а ўжо вясёлыя.

Што ж шаноўныя фрэнды і паспалітыя чытачы без акаўнтаў у ЖЖ? Мушу на ўсялякі выпадак разьвітацца з вамі. Рэч у тым, што сёньня ранкам вулічная вар'ятка абвясьціла, што пачынаецца вайна з усімі газонакасільшчыкамі і іншымі памагатымі іншаплянэтнікаў. Асабіста я быў залічаны да ёбанай кучы кагорты газонакасільшчыкаў, у якіх будуць адняты касілкі, каб быць забітымі гэтымі самымі касілкамі. Амін.

Бясконцы дождж. Горад у фарбах сьвінцовых адценьняў. Я вяртаўся зь бібліятэкі і на прыпынку ля ўнівэрсытэта транспарту шпарка ўскочыў у першы-лепшы тралейбус, каб даехаць адзін прыпынак, дзе з патрэбным транспартам трохі лаўчэй. Ускочыў і адразу ж зразумеў, што зьяўляюся адзіным пасажырам. У грудзёх імгненна зьявілася трывога, якая сваімі каранямі сягала часоў савецкага дзяцінства. Вочы таропка адшукалі нумар тралейбуса. Гэта была чатырохзначная лічба, што пачыналася з двойкі. Я з усьмешкай выдыхнуў трывогу вонкі. А магла ж быць лічба "1977", каб ужо сеў у такі тралейбус і ніколі ня вылез, зьехаўшы ў сьмерць. Усё дакладна так, як у змрочных гісторыях савецкага дзіцячага фальклёру.