Ужываючы ў чарговы раз прыметнік калялітаратурны, падумаў: калі ёсць такое слова, то цалкам верагоднае існаванне яму падобных. Паспрабуем іх убачыць:

- уздоўжлітаратурная тусоўка
- упопераклітаратурная багема
- прылітаратурная публіка
- ззадулітаратурныя дзеячы
- сперадулітаратурныя студэнткі
- падлітаратурныя журналісты
- надлітаратурныя фобіі
- збокупрыпёкалітаратурныя блогі

Ёсць яшчэ варыянты?

Слова ў дарожку
Маскалік – кароткі рыфмаваны дасціпны верш, які ёсць пародыяй на фрагмент «Паланэза Касцюшкі» Райнальда Сухадольскага (1831 г.):

Kto powiedział, że Moskale
Są to bracia dla Lechitów,
Temu pierwszy w łeb wypalę
Przed kościołem Karmelitów.

( працяг слова ў дарожку )

Беларускія маскалікі

1.
Хто сказаў, што беларусы
спажываюць мала сала,
той заробіць колькі гузаў
ля сабору Пётры й Паўла.

( яшчэ дзевяць маскалікаў )

Перакладаючы песенную лірыку з чатырох моваў, мушу прызнацца, што пераклады даюцца цяжка.

Цяжка перакладаць з расійскай: усе словы знаёмыя, аж не разумееш, з якога боку да іх падступацца.

Цяжка перакладаць з украінскай: шмат словаў падобныя на беларускія, але адрозныя націскі і кароткія формы прыметнікаў не дазваляюць аддацца спакусе перапісаць украінскі тэкст літарамі беларускага алфавіта і абвесціць яго перакладам.

Цяжка перакладаць з нямецкай: у кароткім радку можа быць пяць гранічна кароткіх словаў, перакладаючы якія на беларускую рызыкуеш атрымаць разгорнуты складаназлежны сказ з не самымі кароткімі словамі; да таго ж кароткі радок з пяці гранічна кароткіх словаў можа так выглядаць адно на пісьме, а спяваецца гэтак, быццам у радку ўсяго толькі чатыры гранічна кароткія словы.

Цяжка перакладаць з ангельскай: пішацца Лівэрпуль, чытаецца Манчэстэр, а перакладаецца бананавае марозіва з шакаладам, бо слэнг, сэр!

А якія ў вас цяжкасці з перакладамі іншамоўнай лірыкі?

Арыгінал: wulffmorgenthaler.com

Як і раней, пададзеныя тут чатырохрадкоўі (прыпеўкі) канца XVII–XVIII стст. Ваш найніжэйшы а пакорлівы служка выбраў з розных гістарычных крыніцаў. Па добрай традыцыі іх мне для часовага карыстаньня шчодра ўзычыў гомельскі калекцыянэр старасьветчыны Якаў Пятровіч Стывенсан. Правапіс спрошчаны мной. Пунктуацыя – мая. У паасобных выпадках дзеля мэтазгоднасьці мной былі расстаўлены кропкі над "ё".

1.
З пущи выехал обоз
Панов з конфедерации.
Девкам кривдно аж до слёз,
Же тыя мають рацию.

( +15 )

Падарожжа ў ХІХ стагодзьдзе
лімэрыкі

Аксане Пятроўне Бязлепкінай ахвярую

У Паўночных Афінах Агінскі
заляцаўся да пекнае кіскі:
прысьвяціў палянэз
і ў алькову залез,
каб любіць кіску ў рытмах Limp Bizkit.

( + 9 лімэрыкаў )

Зь нядзельных дыялёгаў нарадзіўся анэкдот:

– Ну, як ты абараніў свой дысер?
– Прыкольна.

:)

Давайце пагуляемся, як у старыя добрыя часы.Вы мне задаеце жартаўлівае пытаньне, зьвязанае з вашымі прафэсійнымі ці іншымі зацікаўленасьцямі. А я даю, на колькі атрымаецца, тупаваты жартаўлівы адказ. Напрыклад:

– Ці праўда, што старжытныя эгіпцяне размаўлялі па-беларуску?
– Не, але пісалі па-беларуску, ужываючы рашкевіцу.



Паехалі?

Залік па "Вялікай Айчыннай вайне савецкага народа ў кантэксьце ІІ сусьветнай вайны". Кладу на стол карткі з нумарамі пытаньняў, перамешваю і пачынаю выкладваць зь іх розныя фігуры. Прысутныя адзінаццаціклясьніцы сочаць за рухамі маіх рук.

– А в виде чего вы их вылаживаете? – з пэўным зьдзіўленьнем удакладніла Аліна.
– В виде конца света, – зь веданьнем справы адказала замест мяне Марына.

Жартаўніцы.

Саша Рыбак трыццаць гадоў апасьля.

Выява: sammo371

Upd.:

Экспромт на перамогу Аляксандра Рыбака
Усе дзяўчаты скокаюць да столі
і кіпнем пісяюць, у нэце кавардак.
Ім сёньня можна гэткае дазволіць,
бо перамог нарвэскі прынц Рыбак.
17.05.2009 г.

Рыхтаваў гістарычна-музычную віктарыну і напаткаў вось такую фатаграфію Элвіса Прэсьлі часоў яго службы ў амэрыканскай арміі на базе ў Заходняй Нямеччыне (1958-1960 гг.):



Ніяк ня мог зразумець, што мяне ў гэтым здымку бянтэжыць. Спачатку падумалася, што шапка. Але потым дапяў, што ўсё значна больш занядбана:)

( +1 фота )

Хатняе аўдыё: выконваю частку "Скамарошага эпасу" (што праўда, пад мінусовачку з гармонікам, а хацелася б з дудой) – "Мая Рэч Паспаліта: прыпеўкі" (1,90 Мб).

Учора вучаніца распавяла показку. Адразу падумалася, што показка добра прыдасца для нашаніўскай калекцыі. Пераказваю:

Дзяўчынка хваліцца сяброўцы:
– Мне тата купіў прыгожую сукенку.
– А якога колеру?
– На літару "ф".
– Фіялетавага?
– Не.
– Фіялкавага?
– Не.
– А якога тады?
– Ф клетачгу.

Хто хоча пасьмяецца. Хто ня хоча, хай паспрабуе здагадацца, колькі гадоў апавядальніцы гэтага анэкдота. Толькі, калі ласка, з абгрунтаваньнем уласнай вэрсіі.

Ад сёньня на курсах павышэньня кваліфікацыі. Сёньня між іншага далі выканаць заданьні рэпэтыцыйнага тэставаньня па гісторыі Беларусі. Як ня дзіўна, без дадатковых паўтарэньняў я здолеў правільна выканаць 32 заданьні з 40 ў частцы А і 8 заданьняў зь 10 ў частцы Б. Калі глядзець чыста матэматычна, атрымліваецца па 80% там і там. У якую колькасьць балаў гэта ператварылася б на самім РТ, высьветліць так і не ўдалося. Заданьні вельмі нераўназначныя.

( +3 вытворчыя анэкдоты )