Вяртаньне на крукі свая...

ПЫТАНЬНЕ БЮСТАМ

Fri, 10 Jul 2009 15:01:25 GMT

Нядаўна на soviet_life у адным з допісаў мімаходзь паўстала пытаньне пра бюст на тумбачцы з карціны Анатоля Волкава "1 верасьня" (1951 г.). Мне здаецца, ці гэта сапраўды бюст Янкі Купалы?

УЯЎЛЯЕМ І БАЧЫМ

Fri, 10 Jul 2009 10:06:17 GMT

«Хіба аднарог – гэта прыдумка? Гэта цудоўная жывёла, паспоўненая найвышэйшай сымболікай. Ён фігура Хрыста і фігура цнатлівасьці, ён можа быць утаймаваны, адно калі панну цнатлівую прывесьці ў лес, абы зьвер, усчуўшы пах ейнай беспахібнасьці, зызволіў прыйсьці голаў свой пакласьці ёй на ўлоньне, аддаючыся у цянёты лоўчых…»

«Так лічыцца, Адсан. Аднак існуе меркаваньне, што гэта – прыдуманая паганцамі казка».

«Вельмі шкада, – прамовіў я. – Мне, па шчырасьці, хацелася б сустрэць аднарога, прабіраючыся празь лясныя гушчары. Інакш якое задавальненьне прабірацца празь лясныя гушчары?»

«Нідзе не гаворыцца, што ён наагул не існуе. Але, магчыма, ён не такі, як яго малююць у кнігах. Адзін вэнецыянскі падарожнік хадзіў да вельмі а вельмі далёкіх земляў, мала не да самога райскага пачатку, які паказаны на ўсіх мапах, і сустракаў там аднарогаў. Ён выявіў іх тоўстымі, лютымі, выродлівымі і чорнымі...»

Выява 1: by lryiu
Выява 2: by Didier Massard
Цытата: Umberto Eco "Il nome della Rosa"

УСЬМЕШАЧКУ

Thu, 09 Jul 2009 20:30:25 GMT

Як думаеце, гэта сэлфшот (аўтафотапартрэт) ці не?

ПАВІНШУЙ-FM

Thu, 09 Jul 2009 14:02:09 GMT

Раней, гадоў 5-8 таму, я даволі часта віншаваў сваіх сяброў і сябровак праз радыё. Дасылаў ліст на тую ці іншую ФМ-станцыю з просьбай перадаць віншаваньне і паставіць песьню на беларускай мове. Віншаваньні зазвычай гучалі. Зь песьнямі было больш праблематычна: замаўляючы пэўную кампазіцыю, я ніколі ня меў гарантыі, што акурат яна прагучыць у радыёэтэры. Адны гучалі, другія замяняліся на іншыя з рэпэртуару таго ж выканаўцы/гурта, трэція замяняліся зусім староньнімі беларускамоўнымі рэчамі, чацьвертыя ігнараваліся яшчэ больш, і замест іх дыджэі абвяшчалі хорошую песТню расейскіх ці заходніх выканаўцаў/гуртоў. Цікава, ці зьмянілася сытуацыя сёньня? Ці радыёстанцыі па-ранейшаму грэбуюць замовамі сваіх слухачоў, аддаючы перавагу т.зв. фармату? І яшчэ чыста фрэндоўскае апытаньне:калі б вас віншавалі па радыё з днём народзінаў ці зь нейкай іншай нагоды, то якую беларускамоўную песьню вы хацелі б пачуць?

ПАННА НЕАБАВЯЗКОВА Ў ФУТРЫ

Wed, 08 Jul 2009 17:22:41 GMT

Дзяўчына, якая адлюстравана на палатне Эль Грэка "Панна ў футры", мне чамусьці нагадвае нашу сучасьніцу, а можа нават і суайчыньніцу.

Цікава было б зірнуць на фотарымэйкі гэтай карціны з фрэндэсамі ў якасьці галоўнай постаці і неабавязкова ў футры :)

ЧАРОЎНАЯ АСАДКА

Tue, 07 Jul 2009 12:12:59 GMT

Цікавая прыдумка: падносіш асадку да якога-небудзь прадмета, і тая скануе яго колер, а картрыдж унутры асадкі на аснове сканаваньня задае колер атраманту. Не зразумела адно: на халеру такая асадка патрэбна?

ФАБРЫКА КРОЗ

Mon, 06 Jul 2009 11:42:03 GMT

Насьнілася сёньня ўсяго і нічога. Ніякага сюжэта. Адны фрагмэнты-рэбусы. Што помніцца?

1. У адказ на маю рэпліку ў прыватным ліставаньні зь іншым чалавекам Ганна Кісліцына (annahonda) неяк прымудрылася пакінуць камэнтар: "Дарэчы, вобраз чэснага камуніста ў сучаснай літаратуры ніяк непераасэнсаваны".

2. На нейкай вялізнай рэпэтыцыі ў невядомым мне доме культуры зьявіўся лідэр гурту Стары Ольса Зьміцер Сасноўскі. Ён уваходзіў у памяшканьне праз здаравенныя дзьверы і крочыў, нібыта вялікі князь літоўскі. Здаецца, я спрабаваў яму давесьці, што тэксты многіх песьняў Старога Ольсы нашмат больш жорсткія і прагныя крыві, чым у праекта KRYVAKRYŽ.

3. Магчыма, што ў тым самым ДК, адбывалася нейкая літаратурная вечарына. Нехта выступаў. Я стаяў і слухаў, абапіраючыся на стол ці парту, якая месьцілася збоку. Увесь час, нібыта выпадкова, да мяне прыціскалася Марыйка Мартысевіч (maryjka_). Я старанна адхіляўся і казаў: "Марыя, спыніце гэтыя правакацыі".

4. Мноства людзей зайшло ў банкетную залю і паселі за накрытымі сталамі, усланымі белымі абрусамі. Я зайшоў разам з музыкамі гурту Бан Жвірба. На галаве ў мяне быў шарсьцяны капялюш, накшталт самбрэра. Адзін з музыкаў, Зьміцер Вінаградаў, папярэдзіў мяне, што за стол сядаць ня трэба, бо я павінен іграць на клявішных. На маё пярэчаньне, што я іграць ня ўмею, ён сказаў: "А там ня трэба ўмець".

5. Рака Бесядзь у раёне Сьвяцілавічаў ці Жалезьнікаў. Празь яе вядуць два з паловай масты. Зьлева - чыгуначны. Пасярэдзіне - пешаходны. Справа - недабудаваны аўтамабільны. Там ходзіць паром. Краявід выглядае, як суцэльная дэкарацыя. Пераважаюць адценьні колеру цёмнай гліны.

6. Мой бацька і мой брацік пайшлі да суседзскага цёмна-чырвонага плота, што надта вырас у вышыню і нагадваў абрысамі Кёльнскі сабор. У адным месцы выпала дошка. Бацька і брацік прыбівалі яе назад.

7. На асфальце засталася сякірка з бліскучым хвалепадобным лязом. Я падабраў яе, каб ніхто ня скраў, і зайшоў у нейкае памяшканьне, якое нагадвала залю палаца. Я пакінуў сякіру каля ўваходу і пайшоў да крэсла (трона?), дзе сядзела дзяўчына. Гэта была Адры Тату (Audrey Tautou). Падыйшоўшы ўшчыльную я стаў пужаць яе нягучным выцьцём. Ёй гэта вельмі спадабалася.

АЛІСА Ў КРАІНЕ ЦУДАЎ

Sun, 05 Jul 2009 17:30:27 GMT

У фільме Ціма Бартана на кэралаўскія матывы Алісу выконвае аўстралійка Мія Васікоўска (Mia Wasikowska). Здаецца, што даволі абаяльная дзяўчына.

Цікава, калі б кіно пра Алісу здымаў беларускі рэжысэр, то каго б ён узяў на галоўную ролю? Якую-небудзь расіянку?

ЗНОЎ, ЯК ГАДЗІНЬНІК БЯЗ СТРЭЛ, ДЛЯ ЦЯБЕ НЕ ПАСЬПЕЎ УПАРАДКАВАЦЬ ЧАС ІСНАВАНЬНЯ...

Sat, 04 Jul 2009 08:34:53 GMT

Вось хацеў напісаць пра тое, як учора сьвяткавалася ў Гомелі. За вечар назьбіралася крытычная маса назіраньняў і жартаўлівых камэнтароў да ўсяго, што адбывалася каля лядовага палаца. Але з адной прычыны ўсё гэта для мяне прыцьмілася. На пачатку дванаццатай гадзіны ночы, калі пасьля канцэртаў і фаервэркаў, усе рушылі прэч, я чамусьці ўбачыў яе. Багі маглі паказаць мне каго заўгодна з колкітысячнага натоўпа. Але ж абралі менавіта тую, думкі пра якую дагэтуль прымушаюць зьнібець сэрца і выклікаюць вецер, што выбівае з вачэй неспадзяваную скупую вільгаць. Дарослая дзяўчынка. Яшчэ больш прыгожая. З новым хлопцам. Самым-самым. Адлегласьць паміж намі ня больш, чым паўмэтры. Адлегласьць паміж нашымі пачуцьцямі вымяраецца ў парсэках і сьветлавых гадах. Вельмі вялікая адлегласьць. Застацца смольлю на губах. Амаль выпадковае перасячэньне позіркамі. Маўклівыя ўзмахі рук. Спроба ня страціць касьмічную раўнавагу. Спроба ня страціць галаву пад нажом гільятыны ўспамінаў. І натоўп у жоўтым сьвятле ліхтроў. І пыл раскапаных дарог. І безаглядная росстань. І час, што павольна плыў у венах. Трэба дапісваць раман. Я ведаю, гэта адзінае, што ты чакаеш ад мяне.

"ГАНЕБНЫЯ ЗЬБЯЁДКІ"

Fri, 03 Jul 2009 22:10:13 GMT

Ва ўсіх водгуках пра новы фільм Квэнціна Таранціны "Ганебныя зьбяёдкі" ("Inglourious basterds") пісалася, што кіно пра дывэрсантаў-габрэяў, якія апрычоным спосабам зьнішчаюць нацыстаў. Але, калі зірнуць на постэры, то закрадаецца сумнеў: ці сапраўды вядзецца пра габрэяў?

МАЕ ПРЫКАЗАНЬНІ

Fri, 03 Jul 2009 09:46:31 GMT

10 прыказаньняў скамароха
1. Хочаш, каб не паверылі – пішы праўду.
2. Хочаш, каб паверылі – выдумляй, што хочаш, і пішы.
3. Перадзірай любыя ўпадабаныя песьні.
4. Не кранай мікрафона, пакуль не адчуеш, што безь яго, як без вады.
5. Вучы ляляк казаць больш блытана, чым ты думаеш сам.
6. Фатаграфуй – можа выпадкова здымеш Бога.
7. Фільмуй – гэта, прынамсі, забаўна.
8. Фліртуй – каму трэба, той пасьмяецца.
9. Скачы – бальшыня і так пэўная, што ты даты.
10. Не бяры да сэрца, бо ўсім гэта да сракі.

ПЛЯСТЫЛІН

Thu, 02 Jul 2009 11:29:24 GMT

Сёньня сьнілася страляніна на даху нейкага шматпавярховіка. Выразна бачыліся кулі ў сваім пякельным палёце. На гэты раз стралялі не па мне, а я сам у кагосьці выпускаў абоймы. Зрэшты, не зусім зразумела, зь якой трапнасьцю гэта адбывалася. Але па абуджэньні ў чарговы раз згадаўся даўні эпізод з майго даволі спакойнага жыцьця.

Было гэта недзе ў канцы 1980-х гг., калі я вучыўся клясе ў сёмай. Заняткі адбываліся ў другую зьмену. Замест апошняга ўрока быў ці то клясны час, ці то проста наш клясны кіраўнік Марк Аронавіч замяняў кагосьці з настаўнікаў. Нашая доблесная невытлумачальная "Г" кляса сядзела ў кабінэце 4-10 (чацьверты паверх) і выконвала нейкае заданьне. У кабінэце было тры вялікіх вакна, якія выходзілі на бакавую частку школьнага двара з "гарадком" для вывучэньня правілаў адрожнага руху і, як я разумею зараз, з палігончыкам грамадзянскай абароны. Дрэвы, калі і расьлі, дык былі зусім маленькімі, бо школу толькі-толькі пабудавалі. Таму паміж вокнамі кабінэта 4-10 і шэрай шматпад'езднай дзевяціпавярховай жылой будынінай, што стаяла насупраць на адлегласьці ў 50 мэтраў, не існавла абсалютова ніякіх перашкод. Мы бачылі, як у тым доме сьвяціліся вокны. Адтуль, напэўна ж, бачылі ня толькі бляск школьных вокнаў, але пры жаданьні і тое, што адбывалася ў кабінэтах. Шторы калі і былі, дык адно дзеля прыліку.

Дык вось я са сваім яшчэ дашкольным сябрам сядзеў насупраць сярэдняга вакна, ад якога мяне аддзялялі два рады партаў. Я сядзеў на першым варыянце, калі лічыць ад вакна, і такім чынам захіляў сабою сябра. У адзін з момантаў урока пачуўся рэзкі дзіўны гук, а на нашу парту ўпалі кавалачкі тынкоўкі са сьцяны. Ніхто нічога не пасьпеў зразумець. У верхняй частцы шыбкі сярэдняга вакна мы заўважылі дзірку. Побач з маёй партай аднаклясьнікі знайшлі маленькую аплаўленую "жалязячку". Адразу ўзьнікла здагадка, што нехта з суседняга дома пульнуў па школьных вокнах з самастрэлу. Напэўна, я быў зьлёгку прыгаломшаны гэтым здарэньнем, і зусім не памятаю, як на ўсё адрэагаваў клясны кіраўнік. Невядома, ці разьбіралася з гэтым інцыдэнтам міліцыя. Прынамсі, нікога з нас міліцыянты не апытвалі. Дзірка ж у шыбцы красавала яшчэ досыць доўгі час. Каб не выпускаць цяпло, яе замазалі плястылінам. Тады ня думалася, падумалася значна пазьней: калі б "жалязячка" ударыла мне ў скронь, то ніякі плястылін бы ўжо не дапамог.

Такія згадкі.

ЧЭРВЕНЬСКАЯ СТАТЫСТЫКА

Wed, 01 Jul 2009 17:10:17 GMT

Адзінаццатка найбольш папулярных тэкстаў/матэрыялаў на сайце "Тэзэй" (статыстыка за чэрвень 2009 г., Hits/Visits)*.
1. Пракляцьце Вешчага Баяна? (дзесяць вякоў ідэі беларускага эратычна-літаратурнага календра) [158/57]
2. Усе аквамарынавыя героі [175/51]
3. У імжы між застаў: беларускія культурныя вынікі 2006 г. [172/50]
4. Марыйка Мартысевіч. Запалка пры камлі балахонаўскай грушы [149/34]
5. Розгалас: водгукі на кнігу "Імя грушы" [161/32]
6. "Уладзімірскі цэнтрал" па-беларуску [139/23]
7. Вынікі онлайнавай канфэрэнцыі з удзелам літаратурнага крытыка Ганны Кісьліцынай (РС, 2006) [136/23]
8. Дзяўчына тыдня: здымкі (праект 2007) [163/21]
9. Ад князя Ігара да Валянціны Г. [127/19]
10. Аксана Бязлепкіна. Праблемы трансляцыі традыцыі ў беларускай літаратуры [105/17]
11. Людмила Рублевская. Сухие письма. Культурный фаст–фуд «жжот» [101/15]
Увогуле ж за месяц: Total Hits – 29822; Total Visits – 2373.
*Некаторыя старонкі агульнага зьместу ня ўлічваюцца. Адзінаццатка фармуецца на аснове дадзеных Webalizer.

ДУЖА ЎМОЎНАЕ ПАДАРОЖЖА

Wed, 01 Jul 2009 11:30:10 GMT

Падарожжа ў ХІХ стагодзьдзе
лімэрыкі

Аксане Пятроўне Бязлепкінай ахвярую

У Паўночных Афінах Агінскі
заляцаўся да пекнае кіскі:
прысьвяціў палянэз
і ў алькову залез,
каб любіць кіску ў рытмах Limp Bizkit.

У макдоне Міцкевіч Адам
піў ня колу – ліцьвінскі агдам,
піў за звычай стары,
заядаў бульбай-фры,
троху слэміў у зьзяньні рэклям.

Адна жаба Баршчэўскаму Яну
заявіла: “Ніколі ня стану
я князёўнай тваёй”.
Мусіў жабер-травой
суцішаць Ян душэўную рану.

Вудзіў рыбу аднойчы Чачот,
а русалкі хацелі пяшчот.
Ян трымаўся, як мог...
А пасьля яго блог
маляўнічы аздобіў аччот.

Гапары перастрэлі Манюшку:
“Слыш, мужык, дай табакі панюшку!”
А Манюшка ў адказ
гапарам збэцаў джаз,
паспускаўшы з насоў іхных юшку.

Далэнга-Хадакоўскі Зарыян
пад Гомелем знайшоў сьляды славян:
у падземных хадах
насьлядзілі, што жах,
тэкілу расьпівалі пад кальян.

Гісторык па прафэсіі, Лялевель
узяў аднойчы ў свае рукі гэбель.
З дрэў каштоўных парод
змайстраваў ён iPod,
што палічыў расейскі брат за небыль.

На замову раз Хруцкі Іван
маляваў не грыбы, а канкан
беларускіх паэтэс,
што здымалі танцам стрэс –
аж мастак зьведаў колькі нірван.

Агратур зладзіў Павал Шпілеўскі
І крычаў: “Цудны край мой палескі!”
Між балотных купін
журавінамі сплін
ён лячыў пад фантазіі ўсплескі.

Аднойчы Сыракомлю Ўладзіслава
спаткала вельмі прывідная слава:
пад яго супэр-гіт
дамы сьлёзы наўзрыд
лілі і дупцямі трусілі жвава.

ТВОРЧАЕ СТАЛЕНЬНЕ

Wed, 01 Jul 2009 07:50:35 GMT

У юнацтве імкнуўся атаясаміць каханую дзяўчыну з вобразам пэўнай літаратурнай гераіні. Цяпер, калі і зьяўляецца тая, якую язык паварочваецца назваць каханай, найхутчэй робіш яе прататыпам гераіні сваіх патэнцыйна верагодных твораў.

ЛІЧБАВАЕ ПАРАЗУМЕНЬНЕ

Wed, 01 Jul 2009 07:44:11 GMT

Бываюць дні, калі нават Winamp цябе не разумее.

ШТО АДКУЛЬ БЯРЭЦЦА

Tue, 30 Jun 2009 20:10:49 GMT

Сёньня пасьля працы бацька спытаў, ці праўда, што памерла Ала Пугачова.

ЧОРТАЎ КАМЕНЬ

Tue, 30 Jun 2009 13:39:00 GMT

Камень-кравец з Валожыншчыны + народныя каваныя крыжы і драўляная капліца.

А ВАС ТУРБУЕ ГАНДУРАС?

Tue, 30 Jun 2009 08:55:32 GMT

LIONELLIA

Mon, 29 Jun 2009 19:19:25 GMT

Бачылі, хто на гэтым тыдні сматрашчы па блогах? Наша красатулька lionellia. :)

УГАРЫ СЯДЗІЦЬ, СЬВІСЬЦІЦЬ І КРЫЛЬЛЕМ МАХАЕ

Mon, 29 Jun 2009 15:21:29 GMT

Прыхільнік поп-групы Las Vegas.

"Я КУПІЛА САРАФАН, БО К НАМ ЕДЗЕ САМ БІЛАН"

Mon, 29 Jun 2009 11:12:23 GMT

Камфартабэльны МАЗ каля месца правядзеньня канцэрта.

"Вялком" сёлета канкрэтна лажануўся з кампанаваньнем выканаўцаў для свайго традыцыйнага музычнага мерапрыемства ў Гомелі. Дапусьцім, што Дзіму Білана сапраўды выбралі самі жыхары горада праз СМС-галасаваньне (кажуць, адна дзеўка адправіла больш за паўтары тысячы паведамленьняў). Але ж астатнія выканаўцы былі дадзены публіцы ў нагрузку, умоўна сымбалізуючы рок і поп. Гэта беларускія зоркі Дрозды ("девушкі любят денюшкі"), Drum Ecstasy (у глямурных мальчыкаў з натоўпу, захямялелых ад джын-тоніка, ледзьве кроў з вушэй не пацякла ад бум-бум-бум), Аляксандар Патліс (спрабаваў касіць пад Фрэдзі Мэркюры і Валодзю Пугача), Las Vegas (адна зь белорусских інкарнацыяў ВИА Гры). Абсалютна неспалучальныя рэчы. Панылыя песьні з прэтэнзіяй на зажигательность. Яны мусілі разагрэць публіку, а насамрэч займаліся яе марынаваньнем. Функцыю разагрэву выканаць лепей атрымлася ў алькагаольных напояў рознай моцы. Дзень Моладзі і Дзень цьвярозасьці гэтым разам не сустрэліся.

Большай частцы публікі сцэна была нябачна. Калі канцэрты адбываюцца каля лядовага палаца, сцэну выстаўляюць максімальна нязручна: праваруч ад будынка. У выніку ладная частка гледачоў аблеплівае насыпную, акантаваную цаглянай кладкай клюмбу, і засьцяць прагляд усім астатнім. Як я і прадказваў, Білан зьявіўся на сцэне з набліжэньнем сутоньня. Беларусь з Украінай ён ужо ня блытаў, але свайго сябра Майкла Джэксана памянуць не забыў. Сьпяваў не пад фанаграму. Голас мяне асабліва ня ўразіў. Песьні не вабілі да скокаў. Хаця навакольныя аматары папсы і падпявалі, і скакалі. Пры тым, што са сцэны не прагучала амаль ніводнага сапраўднага гіта. Пры сабе я меў здымач і фатаграфаваў збольшага тое, што дзеілася навокал, але не на сцэне. Зрэшты, гэта значна цікавей.

Кепскай белорусской папсы не бывае - бывае мала шнапсу. Фанат залез на ліхтар і мастацкім сьвістам суправаджаў выступ групы Las Vegas.

"Божа! Ну, калі ўжо зьявіцца Білан?!"

"Хто там зараз выйдзе на сцэну?"

"Дзевачкі, вы ўяўляеце, адна дудачка адпраівла за Білана 1700 эсэмэсак".

У чаканьні чараўніцтва.

"Калі ж гэты марынаж скончыцца?"

"Зая, здаецца, я ўступіў у партыю..."

"Алё, Люся, ён яшчэ не выходзіў. Давай, кідай свае дранікі".

"А дробненькі які! Нават мой бінокль ледзьве павялічвае".

"А што вы тут сабраліся? Віктар Каліна будзе пець?"

"Я думала тут будзе весялей".

Вясёлая гульня "Ногі" (або "Кама-сутра").

У фокусе ўвагі.

"Как здорово, что все мы здесь сегодня собрались".

"Каго б асядлаць?"

А вось і конік.

"Мы вельмі любім Дзіму".

"Што гэта тут за фатограф знайшоўся?"

Зірнуць на Білана і абамлець.

ЛІМУЗІН ЗА КАЛЮЧЫМ ДРОТАМ

Mon, 29 Jun 2009 08:41:28 GMT

Гэты аўтамабільчык, які раней часьцяком быў заўважны на вуліцах Гомеля, зараз знаходзіцца за агароджай аўтарамонтнай базы...

...за калючым дротам, які імітуе прысутнасьць дадатковай абароны.

А насамрэч лімузін, відаць, рамонту не падлягае.

ТРОХУ ГОМЕЛЬСКІХ УСКРАІН

Sun, 28 Jun 2009 14:43:40 GMT

Царква Георгія Пераможца ў Прудку

Від з ускраіны Прудка на Мельнікаў Луг.

Абсалютна дзікія зарасьці. Колісь тут былі збольшага ахайныя гародчыкі.

Прудкоўскія могілкі. Пахаваньні адбываліся з 1946 па 1970 год.

Адзін з бакавых уваходаў на Прудкоўскія могілкі.

Надмагільныя помнікі за агароджай. Мушу прызнацца, што ніколі за гэтую агароджу, нават у падлеткавым узросьце, не зазіраў. Ну, розныя людзі туды ходзяць, асабліва ўлетку, бо справа ад могілак знаходзіцца канал, дзе ў пагоду шмат адпачывальнікаў. Такое суседзтва.

Рыбакі лавілі рыбу, а спаймалі рака.

Яшчэ адзін рыбак. Пляж я зь ведамых прычын не здымаў.

Від на адзін з новых мікрараёнаў. Людзкіх назваў па савецкай завядзёнцы ім не даюць, таму нават не магу сказаць дакладна, як гэты мікрараён называецца. Мабыць, нешта лічбавае.

Казематы Гомельскай крэпасьці. Жартую, канечне. Гэта паўзанядбаныя памяшканьні аўтарамонтнай базы. Навошта там вокны, я ніколі зразумець ня мог.

Сьляды адчэпнага рамонта.

Крывакрыжы ў вакне.

Прырода супраць цывілізацыі.

Лесьвіца ў неба.

Сьпіраль Бруна.

Слуп высокавольтнай лініі. Лініі няма, а слуп яшчэ застаўся.

Які красаўчэг.

Фалясападобны жалезабэтонны слуп-паперджальнік.

І ягоны сябрук перад выйсьцем на прамысловаю галіну чыгункі.

Дарога на ~~беларускі касмадром~~ гаражы. Напэўна, тут цікава было б прайсьці ўзімку, калі багата сьнегу.

А вунь і самі гаражы. Яны очынь харашы.

Артэфакт загіблай цывілізацыі.

Архітэктурныя вычуды апошніх гадоў.

Дарога між гаражоў. Падвойная сьпёка.

Вартоўня, у якой ня склаўся лёс. Ці можа склаўся, а потым хрусьць і папалам.

Вясёлы гараж. Гляджу, і сэрца радуецца.

Ну, вы зразумелі, дзе жыве Беларусь?

Больш шчасьлівая вартоўня.

Труба.

Труба і вада.

Проста прэлесьць.

Можа ўсё-ткі касмадром?

Від на Сьвята Праабражэнскі храм над Валатаўскім возерам.

Мы любім свой раён.

Забалочаны абсяжок.

Нават ня скажаш, што гэта горад.

МАНАХІ НА РАТУШЫ І АЎТАМАТ КАЛАШНІКАВА

Sun, 28 Jun 2009 08:52:09 GMT

Пакуль fat1901 сьніў аўтамабілісцкія кашмары, я атрымліваў чарговую порцыю нуар-сноў, частым атрыбутам якіх сёньня быў аўтамат Калашнікава. На жаль (а можа і на шчасьце!), я мала чаго помню з высьненанага сеначы. Але адзін эпізод, дарма што размыта, усё-ткі згадваецца.

Вось жа, іду я з кімсьці па вуліцы Савецкай каля Піянэрскага сквэру паўз дошчаты плот, якім абгароджаны пляцык зь бюстам Грамыкі (Андрэя Андрэевіча, а то шчэ падумаеце, што тыражная беларуская аўтарка расейскага фэнтэзі Вольга Грамыка пайшла шляхам канца слоў). У рэальнасьці, калі б я глядзеў адтуль перад сабой, то бачыў бы радзільню, сумежны зь ёй дом, працяг Савецкай і прыпынак ~~"Туалет"~~ "Цырк". Аднак у сьне мне бачылася нейкая няісная тут будыніна, якую чамусьці назваў ратушай, хаця там не было ні вежы, ні гадзіньніка. Але быў нястромы дах з чарапіцаю (?), а на франтоне бліжэй да вільчака выразна заўважаліся два адчыненых вакна. Дык вось на даху зьявіліся постаці дзьвюх манахаў - адзін у цёмнай, другі ў сьветлай рызе. Яны спрытна кінулі па вяроўцы і спусьціліся кожны ў адно з адчыненых вакон. І вось адзін зь іх (ня помню "цёмны" ці сьветлы), апынуўшыся ў пакоі, высунуўся ў вакно з аўтаматам Калашнікава ў руках і накіраваў яго рулю на нас. Ці стаў ён страляць, не памятаю.

У іншых эпізодах былі нейкія іншыя турботы са скафандрамі і касьцюмамі хімабароны. Аўтамат быў і ў маіх руках, але патронаў у "магазе" не было. Так што я зусім марна націскаў на цынгель.

Дзе вы, вытлумачальнікі сноў?! :)