Вяртаньне на крукі свая...

Нажы. Спроба элементаў лытдыбру

2009-11-16T06:10:17Z

Колькі тыдняў таму, яшчэ да пачатку эпідэміі, я паламаў нож. Проста мазаў масла на белы хлеб, а нож не вытрымаў і паламаўся. Паламаўся ў тым месцы, дзе метал пачынае абдымаць дзяржанне. Усе нажы ў нашым доме не фабрычныя, а зроблнеыя народнымі майстрамі. Гэты быў ці не самым хадавым. Пацепалі плячыма. Сумна паўсміхаліся. Бацька забраў рэшткі нажа на працу ў спадзеве, што знойдзецца майстар на вырашэнне і такой праблемы. Хаця зразумела, што таго самага нажа ўжо не будзе. Ніколі не будзе. Да апошняга часу карысталіся тымі самаробнымі нажамі, што заставаліся. Але аднаго ўвесь час не ставала. Так мама згадала пра існаванне даволі вялікага нажа, які я прывез з Мінску ў 2006 годзе. Акурат пасля прэзентацыі «Імя грушы». Тады ён падаўся зусім нязручным і быў прыхаваны далей ад людскіх вачэй. Цяпер ён раптоўна пазручнеў. Цяпер, калі жыццё паламалася, як той нож ручной работы, ці не прыспеў час выканаць абяцанні трохгадовай даўніны? Час сканчаць тое, што паспела стаць лебядзінай песняй. І жыць. Хай сабе і фабрычным жыццём.

Diary of Dreams «Giftraum» у беларускім перакладзе

2009-11-15T15:46:59Z

Diary of Dreams
Абсяг атрутны (Giftraum)

Абсяг атрутны.

Як пад тваю сыйду апеку,
сноў шляхетных мне даруй.
Каб не знік у снах давеку,
блаславенне мне даруй.

Абсяг атрутны.

Нішто мяне не пераймае,
толькі чорнай ночы сон.
Я аб помачы благаю,
што б прынёс твой легіён.

Абсяг атрутны.

Покліч досвітку магутны,
мушу кінуць твой сусвет.
Я прачнуся, лёд паўсюдна,
існавання твайго след.

Абсяг атрутны.

Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне
і залячы мне раны...

Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне!
Мы вечнасцю звязаны...

Абсяг атрутны.

Абсяг атрутны.

Абсяг атрутны.

Абсяг атрутны.

Як цябе кранецца роспач,
спагаду тут табе я дам.
Страт маіх не ўчуеш горыч,
бо маіх не знаеш драм.

Не раз'юшуся на гэта,
развітаюся з табой.
Беспрытульны, несагрэты
замкну я дзверы за сабой.

Ўбач мяне!

Чуй мяне!
Мы вечнасцю звязаны...

Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне
і залячы мне раны...

Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне!
Мы вечнасцю звязаны...

Абсяг атрутны.

Абсяг атрутны.

2004 (?) г.

Пераклаў на беларускую ў 2009 г. Сяргей Балахонаў паводле арыгінальнага нямецкага тэксту Diary of Dreams - Giftraum з аглядкай на аўдыёфайл Diary of Dreams - Giftraum (Skinner Mix)

Фота паводле: diaryofdreams.de.

Placebo «The Crawl» у беларускім перакладзе

2009-11-14T17:25:06Z

Placebo
Каб поўз (The Crawl)
Суцішыць боль яно,
цябе ж не спыніць зноў.
Ушчэнт разбіты шлях
не склеіць больш ніяк.

Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.

Дзе смех твой, быў мой чых,
Блізняткі мы ўдваіх.
Чароўная красой,
вярнуць бы тое ўсё.

Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.

Застанься, будзь сабой
у прыстані чужой.
Ты дыхай там глядзі.
Заплоціш і ідзі.

Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.
Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.

1998 (?) г.

Пераклаў на беларускую Сяргей Балахонаў 12-14 лістапада 2009 г. паводле арыгінальнаг ангельскага тэксту Placebo - The Crawl Lyrics

Балахонішча сумуе

2009-11-14T13:34:10Z

Спроба беларускіх маскалікаў

2009-11-13T14:35:43Z

Слова ў дарожку
Маскалік – кароткі рыфмаваны дасціпны верш, які ёсць пародыяй на фрагмент «Паланэза Касцюшкі» Райнальда Сухадольскага (1831 г.):

Kto powiedział, że Moskale
Są to bracia dla Lechitów,
Temu pierwszy w łeb wypalę
Przed kościołem Karmelitów.

У двух першых радках, якія пачынаюцца фармулёўкай «Хто сказаў, што...» ці нечым падобным, змяшчаецца пэўнае меркаванне, што найчасцей утрымлівае ў сабе назву народу ці племені. У трэцім радку – пагроза таму, хто гэтай меркаванне сфармуляваў, а ў чацвертым – месца, дзе пагроза павінна быць ажыццёўлена (звычайна гэта храм альбо іншы царкоўны будынак). Рыфмы – abab.

Ідэя стварэння падобных вершаў нарадзілася ў 50-я гг. ХХ ст. у польскай паэткі Віславы Шымборскай і яе мужа Адама Влодэка.

У адрозненні ад лімэрыкаў, маскалікі як жанр у сучаснай беларускай літаратуры яшчэ не атрымалі распаўсюджання. Спроба актуалізацыі гэтага жанру на беларускай глебе была прадпрынята ўвосень 2002 г. Наталляй Васілевіч. Аднак практычных наступстваў яна не мела.

Ніжэй пададзены шэраг маскалікаў майго ўласнага аўтарства. У кожным з іх я пастараўся вытрымаць фармальныя патрабаванні. А ўжо наколькі дасціпнымі яны атрымаліся, меркаваць шаноўнаму чытачу.

Беларускія маскалікі

1.
Хто сказаў, што беларусы
спажываюць мала сала,
той заробіць колькі гузаў
ля сабору Пётры й Паўла.

2.
Хто нахлусіў, што ліцвіны
ўсю скурылі радыёлу,
пакаштуе той дубіны
ля Чырвонага касцёлу.

3.
Хто сцвярджае, што славяне
людзі чэрствыя, сухія,
той па шчэлепах дастане
у цяньку святой Сафіі.

4.
Хто надумаўся, што балты
вугальком фарбуюць бровы,
знойдзе тварам той асфальту
ў полі ля святой дубровы.

5.
Хто сказаў, што дух крывіцкі
ўвесь забраў шайтан пякельны,
будзьма добра таго біцькі
ля баптысцкае малельні.

6.
Хто прыдумаў, што яцвягі
не кладуць у брагу дрожджы,
атрымае ў лыч без звягі
каля самае Каложы.

7.
Хто наплёў, што для расейцаў
водка ёсць нязводнай кармай,
той не знойдзе, куды дзецца
каля офісу Газпраму.

8.
Хто пляткарыў, што літоўцы
развялі нас, быццам лохаў,
будзе біты пры дарожцы,
дзе касцёл святога Роха.

9.
Хто збрахнуў, нібы палякі,
калі й любяцца, дык млява,
той сваёй не зносіць сракі
ля касцёлу Станіслава.

10.
Хто прамовіў, што джэдаі –
апівошы й свінапасы,
той іх сілу паспытае
ля царквы святога Спаса.

лістапад 2009 г.

Атланты і карыятыды

2009-11-12T15:10:18Z

Бываюць песні, якія правакуюць незразумелую настальгію. Вось, напрыклад, гэта. Не памятаю, калі і пры якіх абставінах я чуў яе ўпершыню. Аднак кожнае цяперашняе праслухоўванне песні «Atlantis» Imperio з невядомай прычыны ўзрушвае мяне. Быццам з глыбіняў свядомасці спрабуе вырвацца нешта даўно забытае, занядбанае, але разам з тым вельмі важнае, істотнае для душэўнай раўнавагі. Зрэшты не зусім зразумела, што стане з гэтай самай раўнавагай, калі прарыў са свядомасці адбудзецца. Дзіўнае балансаванне. Дзіўны настрой. Русалка ў кліпе - не толькі гераіня сучасных сагаў, але і вобраз юначых мараў, якія назаўжды засталіся нязбытымі ў акварыюме 1990-х. Можна біцца галавой аб сценку, як мурын з кліпу, а можна проста танчыць, як робіць ён жа - нічога не зменіцца.

Танцуюць усе!

2009-11-11T18:20:28Z

У гэты дзень, у гэтую часіну
адсунем клавы, бластэры, фано
і ўздымем у бліскучыя вышыні
пасудзіны, дзе плёскае віно!
І тост наш не за немчыкаў ці рашу,
не за футбол і не за сучбелліт.
Мы п'ем да дна за дзень народзін Пашы
і б'ем пасудзіну аб велічны граніт!

Танцуюць усе!

Панкавец шле вітанне з недалёкай будучыні.

Кацяра ўжо клюкнуў за Пашу напарстак валяр'янкі.

Фоты паводле: RedandJonny, dmrlik, Earl - What I Saw 2.0, i b u

Нечаканы кліп на песню J:МОРС «Мы станем» (2009)

2009-11-11T12:24:46Z

Я так і не здолеў разабрацца, што да чаго. Мадэрнісцкія эксперыменты?

Рафінадзік

2009-11-09T13:07:37Z

А вы любіце цукар-рафінад?

Аўтар фота: Вадзім Нардзін . Мадэлька: Дзіяна. Здымак узяты адсюль.

Фраза, месца, кніга

2009-11-09T12:21:53Z

Адзін мой калега па працы, калі мы гутарым пра ~~сэкс у літаратуры~~ пра глабальныя праблемы сучаснасці, часцяком вымаўляе адну фразу, якая прымушае мяне нястрыманна смяяцца. Гэта фраза выглядае прыблізна так: «Я на твоем месте давно бы уже книгу выпустил». Ну, як тут не смяяцца?

Moskau

2009-11-08T11:58:44Z

Ці ведаеце вы якія-небудзь неталерантныя песні, прысвечаныя Маскве? Я згадваю адразу «Moskau» Rammstein, «Брудная вада» Mauzer, «Масква» KRYVAKRYŽ. А хто-небудзь яшчэ подвизался на сиим презлым поприще?

Акцябскія дурыкі

2009-11-07T11:47:57Z

7 лістапада 2009 года. За шыбкамі ліе, як з тысячы боскіх цэбраў, халодны дождж. У горле захрас камяк рэспіраторных пакут. У Маскве парад з нагоды параду 1941 года. Да Мінску вочы не дайшлі. Да Менску не дайшло нічога. Я чатырнаццаць гадоў жыў у СССР. Я ніводнага разу не быў на дэманстрацыі ў гонар Вялікага Кастрычніка. Дэманстрацыі самі прыходзілі ў хату праз чорна-белы «Гарызонт». На грабніцы Леніна стаялі састарэлыя шумахеры - удзельнікі негалосных, але прыкметных гонак на катафалках. Нашы мудрыя важдзі і военачальнікі. А па Краснай Плошчы ехалі дзіва-машыны з агромністымі ракетамі розных канфігурацый. Каб баяліся чэрці амерыканскія. У размовах дарослых асаблівай святочнасці не адчувалася. Для іх гэта былі проста акцябскія - выходныя дні. Прынамсі, Новы Год уважаўся за большае свята.

Апошнія сем гадоў майго побыту ў СССР дзень 7 лістапада для мяне яшчэ азначаў і хуткае завершанне восеньскіх вакацый. Трэба было рыхтавацца да вяртання ў школу, чаго я амаль заўсёды пабойваўся. Смялей было лайдачыць на канікулах і глядзець прыгодніцкія фільмы з добрымі чыровнымі і кепскімі белымі. Ці не апошнім фільмам падобнага зместу ў маім школьным дзяцінстве стаў колькісерыйны «Макар-следапыт» з галоўным героем падлеткам, які змагаўся з белагвардзейцамі разнастайнымі індзейскімі методыкамі. Хіба толькі скальпы не здымаў. Не паверыце, але і зараз перад вачыма адзін з такіх акцябскіх вакацыйных дзён. Тэлевізар паказвае кіно пра Макара. Я сяджу на крэсле, пастаўленым спінкай наперад. Канструкцыя спінкі дазволіла мне размесціць між дошчачкамі пластмасавы вагончык ад цацачнага цягніка. У вагончыку ляжаць скамячаныя з хлеба шарыкі і кавалачкі вэнджанай рыбы. Я гляджу на подзвігі Макара і, як чароўныя пігулкі, паглынаю ежу з вагончыка. Не падумайце, што так мяне кармілі бацькі. Гэта проста былі мае ўласныя дурыкі. Я дагэтуль люблю камячыць хлеб. А вось з рыбай нашыя шляхі разыйшліся.

Іншымі акцябскімі дурыкамі было чытанне дзіцячага святочнага вершыка наадварот:

Прямо к небосводу
И летит мой красный шар -
Празднует свободу.
Весь народ и млад и стар
Там, где шли трамваи!
Видишь, музыка идет,
Пламенем пылая.
Въются флаги у ворот.
Все на улице красно!
Посмотри скорей в окно.
Красный день календаря!
День 7 ноября.

Тады гэта здавалася вельмі вясёлым і выклікала смех. Зараз чытаю і не магу зразумець, што мяне і маіх брацікаў магло так насмяшыць. Іншы час - іншы квас. Зрэшты, старыя дрожджы ўсё яшчэ даюцца ў знакі.

Што ёй сніцца?

2009-11-06T18:57:26Z

Пуся пераходнага веку

2009-11-05T19:03:46Z

Неяк з падачы Аксаны падпісаўся на rss сайта мінскай газеты «Переходный возраст». І вось сёння адзін з новых тамтэйшых матэрыялаў мяне трохі пазабавіў. Гэта была рэцэнзія нейкага Іллі Катусава на апошні па часе альбом Rammstein «Liebe Ist Fur Alle Da». Вось жа, гаворачы пра ўсе песні альбома аўтар старанна перакладае іх назвы на расейскую. Нават адшукаў, як правільна менаваць песеньку з назвай «B********». І мае вочы адразу сталі вышукваць у тэксце добрыя словы рэцэнзента (хы, спачатку я выпадкова напісаў ржэцэнзента) пра скандальную песню «Pussy». І вось, што я прачытаў:

Песня «Pussy» — отпрыск Rammstein, который в мгновение ока заразил собой все плееры и клубы. Это — новый хит группы.

Адным словам не здолеў Ілля знайсці ніякага путнога адпаведніка і зусім не стаў падаваць хоць які-небудзь варыянт перакладу назвы.

Выпускнічок

2009-11-04T19:00:43Z

А вось такім я быў у 1994 годзе, калі заканчваў 11 клас. Натхнёны юнак наконадні светлай будучыні, якая так не наступіла.

У спортзале гомельскай школы №49. Магчыма, што годам раней, чым на папярэдняй фотцы. Дакладна не памятаю. Аўтар фота - мой аднакласнік Аляксандр Чыж.

Злы маньяк гуляе на свабодзе

2009-11-04T18:10:36Z

Апошні тыдзень (і асабліва ўчорашняя ноч з сённяшнім днём) схіляе вось да такога аптымістычнага настрою. А якія песенькі ў разгар транснацыянальнай свінагрыпознай панікі пяюцца вам?

Яшчэ раз пра карпарацыі

2009-11-03T18:33:08Z

Аксана і Маргарыта

2009-11-02T22:13:10Z

2009 г.

Дзевяцікласнік

2009-11-02T21:11:54Z

Я. Здымак са школьнага фотапланшэта, 1991/1992 навучальны год. Вось такім я быў дзевяцікласнікам.

Успомнілася, што пры канцы навучальнага года, калі вырашалася выніковая адзнака па беларускай мове, я выканаў практыкаванне - пераклаў тэкст на беларускую з усімі асблівасцямі класічнага правапісу: сьвята, музэй, газэта і г.д. Сшытак з правераным настаўніцай перакладам стаў чыровным. А вось, што стала з выніковай адзнакай, успомніць не магу.

Што такое карпаратыўная літаратура?

2009-11-02T17:50:55Z

Ну, што ж? Панятак карпаратыўная літаратура, які з падачы сумнавядомай Мapыйкi Mаpтыcевiч мусоліўся ў пэўных блогах і выглядаў жартам, зараз з яе ж падачы перакінуўся на газетныя старонкі. Што праўда, паненка не рызыкнула сама выступіць з разгорнутым артыкулам-апалогіяй. Мабыць, яе яшчэ не да канца пакінула адчуванне рэальнасці, і яна ацаніла, як будзе выглядаць у вачах збольшага шырокай літаратурнай грамадскасці з маніфестам карпаратыўнай літаратуры. Таму выступіць у якасці маніфестатара было перадаручана Віталю Рыжкову, які магіяй уласнага іміджу здольны прытармазіць негатыўныя водгукі. А толькі апошнія маглі б спыніць ці, прынамсі, перашкодзіць легітымізацыі дужа сумнеўнага панятку, якім ёсць панятак карпаратыўная літаратура ў тым значэнні, што навязвае Мapыйкa Mаpтыcевiч. Бо пісанне рознымі аўтарамі вершаў на адну зададзеную тэму (хоць пра самалёты, хоць пра машыны) - гэта не карпаратыўная літаратура. Бо прысвячэнне рознымі аўтарамі адзін адному вершаў - гэта не карпаратыўная літаратура. Дык што ж гэта тады за звер такі? Адкажу разгорнутым азначэннем.

Карпаратыўная літаратура - гэта кшталт літаратуры, які ёсць вынікам індывідуальных ці супольных творчых высілкаў пісьменнікаў, 1) звязанах адзінай творчай ідэалогіяй і 2) ўцягнутых у складаны комплекс пазатворчых жыццёвых дачыненняў міжсобку, якія ўплываюць на характар, змест, спосабы і формы данясення да спажыўца канчатковага літаратурнага прадукта (паўфабрыката).

Вось ад гэтага і трэба скакаць.

Выява: gfxpunk.deviantart.com

Год 1989

2009-11-01T20:48:14Z

Я, бацька Аляксандр Лаўрэнавіч, браты Санька і Андрэй.

Здымаліся ў гомельскім фотаатэлье на вуліцы Савецкай узімку 1989 г. Бацька збіраўся пагаліць бараду і вырашыў увекапомніць яе ў фатаграфічным адбітаку. Пасля гэтага мы пайшлі ў лазню, якая месцілася ў некалькіх дзесятках метраў ад атэлье. Перад мыццём бацька наведаў тамтэйшую цырульню, дзе дабрашчасна пазбавіўся барады і стаў выглядаць зусім маладзенькім. Мы з братамі нават не адразу яго тады пазналі. Зрэшты, было яму тады усяго трыццаць пяць гадоў.

Кастрычніцкая статыстыка

2009-11-01T09:32:58Z

Адзінаццатка найбольш папулярных тэкстаў/матэрыялаў на сайце "Тэзэй" (статыстыка за кастрычнік 2009 г., Hits/Visits) *.

1. Людмила Рублевская. Сухие письма. Культурный фаст–фуд «жжот» [149/66]
2. Усе аквамарынавыя героі (пра альбом J:МОРС 2009 г.) [114/45]
3. ЗВЕРИ па-беларуску [90/45]
4. “Архіпэляг постмадэрн”, або Аналізу халодная сьляза [60/34]
5. Аксана Бязлепкіна. Праблемы трансляцыі традыцыі ў беларускай літаратуры (+ фота) [104/32]
6. "Волшебный кролик" Юрыя Дземідовіча па-беларуску [97/28]
7. "Уладзімірскі цэнтрал" па-беларуску [68/26]
8. Зямля пад крыламі фэнікса [101/25]
9. Ганна Кісліцына. Балахонаў i правiнцыйны клуб [66/25]
10. Алесь Суходолов. Беллит дот ком [79/24]
11. Кніжная палата №6 (full version) [85/23]

Увогуле ж за месяц: Total Hits – 23700; Total Visits – 4618.

*Некаторыя старонкі агульнага зьместу ня ўлічваюцца. Адзінаццатка фармуецца на аснове дадзеных Webalizer.

Пяцёрка пошукавых фразаў, па якіх наведнікі знаходзяць сайт:

1. записки самсона самасуя
2. записки самсона самасуя в сокращении
3. краткое содержание записки самсона самасуя
4. андрэй мрый записки самсона самасуя
5. записки самсона самасуя сокращение

На аснове звестак Akavita.by.

Глінтвэйншчына

2009-10-31T18:40:55Z

Ведаю, што сярод фрэндоў ёсць не мала аматараў глінтвэйну. Можа б паказаў хто свой улюбёны рэцэпцік?

Свята-Пакроўскія ўражанні

2009-10-31T16:32:47Z

Быў надоечы на Свята-Пакроўскіх чытаннях. Уражанні супярэчлівыя. З аднаго боку настаўнікі рупліўцы праваслаўнай культуры па-ранейшаму дэманструюць чысты нуль беларускай нацыянальнай свядомасці. З іншага боку было нечаканасцю пачуць пэўныя тэзісы маладых праваслаўных святароў. Айцец Вадзім, выступаючы на пленарным паседжанні, востра паставіў пытанне наконт дасюлешняй наяўнасці ў Гомелі помніка Леніна, найменняў вуліц у гонар бальшавіцкіх камісараў. Айцец Ігар падчас працы ў секцыях адназначна падкрэсліў, што праваслаўнае выхаванне ў Беларусі павінна ажыццяўляцца на прыкладах дзейнасці беларускіх святых і патужнікаў.

Сярод песняў, якімі віталіся ўдзельнікі чытанняў, была і песня «Мы здалёк убачылі свабоду»:

Няўжо нешта змяняецца?

Няскінутыя выклікі

2009-10-28T17:56:09Z

Адказы на пытанні, што задала asia_paplausk:

Раскажыце пра паходжаньне вашага прозьвішча?
У літаратуры наконт паходжання прозвішча Балахонаў адназначнай думкі няма. Яго выводзяць ад розных апелятываў, накшталт балахон, балахна. Ёсць меркаванні, што яны паходзяць з цюркскіх моваў. Ці так гэта, я дакладна не ведаю. Ведаю, што ў «Гістарычным слоўніку беларускай мовы» слова балахон не зафіксавана. Але яно ёсць у бурлескна-травесційнай паэме першай паловы ХІХ ст. «Энеіда навыварат». А этнограф Часлаў Пяткевіч на Рэчыцкім Палессі зафіксаваў народнае гукаперайманне «спеваў» цецерука: «Хаць прадай кажух да купі балахон». У Смаленскай вобласці ёсць вёска Балахонаўка. Зрэшты, бабуля (бацькіна мачыха) распавяла, што прозвішча Балахонаў было ўзята нейкім продкам майго дзеда з мэтай схавацца ад правасуддзя: будучы плытагонам, ён не здолеў сплавіць дрэвы да пункту прызначэння.

Вы любіце танцаваць?
Мае рухі пад музыку я не магу назваць танцамі. Але колькі разоў на год я сабе дазваляю падобную раскошу.

Вы ніколі не хацелі стаць дзяўчынкай?
Не, ніколі. Мне нават млосна ад адной думкі пра гэта.

Ці быў у вас калісьці (альбо ёсьць) сабака, кот, зьмяя, пацук?..
Былі коткі. Але не асабіста мае, а нашы сямейныя. На жаль, іх прычэкваў незайздросны лёс - смерць пад коламі машын. Здаралася гэта, зазвычай, у час марцавання. Зараз вось у роздуме, ці трэба браць яшчэ адну котку.

Ці затрымлівалі вас калісь міліцыянты?
Двойчы, калі лічыць патруль ваеннай камендатуры міліцыянтамі. Калі не, то аднойчы. Гэтае непаразуменне здарылася ўвесну 1997 года, калі разам з аднакурснікамі я спрабаваў наведаць Чырвоны касцёл.

Адказы на пытанні, што задала cykera4ka:

Любімая гульня ў дзяцінстве?
Такой, каб сказаць адназначна, што любімая, напэўна не было. Цікава было з дзяўчынкай гуляць у доктара. Не менш цікава было забаўляцца з самаробным «тэлефонам». Дзве скрыначкі ад запалак злучаліся тоўстай доўгай ніткай. Потым два чалавекі нітку нацягвалі, і адзін прыкладаў сваю скрыначку да вуха, а другі ў сваю скрыначку нешта казаў. Гук сапраўды ішоў па нітцы. Напэўна, цяперашнім дзецям такая забаўка падалася б дзіўнай. Трэба будзе праверыць.

Твая машына-мара?
Няма ў мяне такой мары. Мая мара - жонка, якую я пасаджу за стырно :)

Асоба, якой захапляешся?
Таранціна, хіба.

Гарбата чорная альбо зялёная (чырвоная, белая)?
Чорная з рознымі смакамі. Але ні ў якім разе не трываю бергамоту.

Ты задаволены сваім жыцьцём на дадзены момант?
Безумоўна, не задаволены. У гэтым свеце наагул ёсць задаволеныя жыццём?

Адказы на пытанні, што задала ku_palinka:

Хто ў вас на аватарцы?
Гэта Алекс Крыстэнсэн - дыджэй, што ў 1991 годзе стварыў музычны праект U96. Музыкай праекту U96 я вельмі захапляўся ў першай палове 1990-х гадоў, то бок тады, калі заканчваў школу і пачынаў вучыцца ва ўніверсітэце.

Як там праект з чытацкімі фоткамі?
Пакуль ніяк. Адмыслова займацца пошукам мадэляў і фатаграфаваннем у мяне не было часу. Дачакацца, каб нехта, акрамя Асі Паплаўскай, даслаў здымкі, так і не атрымалася. Выходзіць, што распрануць на фотакамеру літаратара-мужыка ў Беларусі прасцей, чым ўгаварыць дзяўчыну сфатаграфавацца з кнігай.

Чым адметны гэты год у настаўніцкай практыцы?
Можна было б назваць шараговым годам, калі б не тое, што ўлетку выпусціліся вучні, з бальшынёй якіх я знаёмы сем гадоў. Расстанне даецца цяжкавата.

Які б твор хацелі зараз напісаць?
Хацеў бы напісаць пра пчол. Але ўжо колькі гадоў не атрымліваецца. На замову атрымалася б вельмі хутка.

Што для вас жж?
Гісэрня чалавечых комплексаў.

upd. Адказы на пытанні, што задала wnickey:

Існуе меркаваньне, што мужчыны кажуць, што хочуць сына, а мараць пра дачку. Ці так гэта для Вас?
І хачу, і мару, каб была дачка.

Які ў школе прадмет быў самы-самы?
Спевы і гісторыя.

Калі б была магчымасьць выбіраць, калі жыць, якія б гады Вы выбралі б для сябе?
Гэты самы час. Але каб я нарадзіўся гадоў на пяць раней.

Ці верыце ў каханьне з першага погляду?
Не. У замілаванне з першага погляду веру.

Што лепей: здаровае цела ці здаровы дух?
Скажу банальна, але і тое, і тое шчыльна звязана міжсобку.