ЗАШТРЫХАВАНАЯ РЭЧАІСНАСЬЦЬ
Папіраючы шматколернасьць восеньскага заняпаду, ішоў і зьбіраў гразкія кроплі на чорны бляск чаравікаў. Будыніна БелДУТу крынічыла сваім адасобленым таямнічым быцьцём. Забываючы пра шпаркія чырвоныя аўтамабілі, якія мелі колькі нагод спляжыць маю адзіноту, я ўзіраўся ў вокны ўнівэрсытэту транспарта. Мне здавалася, што за адной з шыбак я абавязкова ўбачу Вольгу і ўсьміхнуся ад нерэальнага шчасьця супадзеньня. Але супадзеньня не адбылося. Палосы дажджу заштрыхоўвалі рэчаіснасьць. У портфэлі без памяці вібраваў мабільнік, якога я ня чуў. Восень сядзела на маіх плячах.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
balachon) wrote,
