НЕПАСЛУХМЯНАСЬЦЬ
Вусьцішную гісторыю я табе распавяду. Адну старшаклясьніцу бацькі па нейкай прычыне – можа двойку там якую атрымала ці што – не пусьцілі гуляць. А яна ж ужо вялікая дзяўчынка была. Скура на ёй гарэла – так хацелася са сваім хлопцам сустрэцца. Дык і найшла спосаб абыйсьці бацькоўскую забарону ды задаць драпака з-пад хатняга арышту.

Хлопец быў на пару гадоў старэйшым за яе і любіў гулі-гулі з рознымі дзеўкамі. У той вечар, упэўнены, што школьніца ня прыйдзе, ён дамовіўся сустрэцца зь нейкай іншай соскай. Але памыліўся – дзяўчына прыбегла. Што ды як там было невядома, але неўзабаве іх бачылі ў піцэрыі, і хлопец выглядаў нядужа задаволеным, жлукцячы нешта алькагольнае.

Пасьля гэтага дзяўчына прапанавала адправіцца ў бліжэйшы начны клюб, угаворваючы падпітага кавалера не сядаць за стырно сваёй машыны, а прайсьціся пешкі. Той катэгарычна адмовіўся. Давялося ехаць. Клюб хоць і быў паблізу, але, каб дабрацца туды на аўтамабілі, трэ’ было рабіць досыць вялікі крук. Спрабуючы пераадолець гэтую адлегласьць, п’яны хлопец ня змог справіцца з кіраваньнем, выехаў на сустрэчную паласу і стукнуўся ў першую ж тачку.

Школьніца ачуняла ў больнічным ложку. Яна ледзьве магла гаварыць і напэўна разумела, што жыць засталося зусім крыху. Мэдсястра распавяла, што ейны хлопец загінуў на месцы, як загінула і пара, што ехала на машыне, у якую той урэзаўся. Дзяўчына прасіла сказаць бацькам, што вельмі шкадуе аб сваёй непаслухмянасьці, якая спрычыніла такую трагедыю. Мэдсястра нічога не абяцала. Яна стаяла, глядзела на школьніцу, што памірала, і плакала, бо дакладна ведала, што за людзі загінулі ў той другой машыне.