СПРАВАЗДАЧА. ЗЬЛЕВАПРЫЁМКА.

Калі мне не здалося, калі я не прысьніў, дык 16 чэрвеня была прэзэнтацыя маёй кнігі "Імя грушы" ў Менску. Не ва ўсім Менску адразу, а ў Малой зале Дома літаратара - таго самага дома, які паціхеньку прысабечвае новы пісацялёўскі саюз. І што ж тварылася ў гэтай ці то яве, ці то сьне?
Недзе а палове на шостую таксі прывезла гомельскую банду са штаб-кватэры выдавецтва Логвінава да Дома літаратара. Ад хваляваньня адольвала марская хвароба. Ля ДЛ ужо стаяла колькі чалавек. Побач праходзілі дзьве дзяўчынкі, якія глядзелі на мяне і ўсьміхаліся. "Балахонаў", - чуліся шэпты за сьпінай. Халадок бег за каўнер. Убачыў slaver_be. Павіталіся, і я зразумеў, што гэта толькі пачатак. Неўзабаве я змог пабачыць мноства сваіх фрэндоў. А яны узрели - мяне.

luckra_
xto_tut
euga
hondurazian
sb_1
lelichak
kryw
litota_
maryjka_
branislavauna
beekeeper
n_mancewich
fievel_
zzorna
francisak_n

Людзі падыходзілі і падыходзілі ў гэную маленькую Галерэю Б. Усе здаваліся такімі знаёмымі. Трэба было пачынаць. Паводле сцэнару меркаваўся выхад з завязанымі вачыма. Але адзінымі дзьвярыма, празь якія можна было прывесьці мяне "невідушчага", былі толькі ўваходныя. Гэта было дастаткова страшна. І пан Аўген Касьцюшка мяне падстрахоўваў. Я стаў ля століка, на каторым было чырвонае вядро зь белымі кветкамі (задума Галерыі Б.) і, адольваючы трымценьне, пачаў пяяць псэўданародную песьню "У канвойных вайсках..." Пасьля яе сканчэньня вочы стужку з маіх вачэй зьняла Вольга Афіцэрава (luckra_), і, здаецца, прагучэлі аплядысмэнты. Далей не было прасьцей. Пасьля сьпеваў Андрэя Мельнікава мне трэ' было ісьці да таго самага чырвонага вядра і жэч глаголам гледачоў. Трохі атрымалася. Але рукі ўлегцы дрыжэлі, і я прыкмячаў за сабой дзіўныя жэсты (напрыклад, трымаў левай рукой мезенец правае рукі). Заля то маўчала, то хіхікала, то сьмяялася. Ігар Бабкоў зачытаў урывак з адкрытага ліста Югасі Каляды мне.
Пасьля чарговых сьпеваў Мельнікава Марыйка Мартысевіч зьбіралася прачытаць і сваё пасланьне да мяне. Але мне давялося пайсьці пераапранацца, рыхтуючыся да анансаваных "Палескіх мядзьведзікаў". Кажуць у залі трывала няўцямная паўза, бо Марыя, канечне ж, не хацела прамаўляць у маёй адсутнасьці. І вось зьяўляемся мы (я і філёзаф Слава Цацарын) у вобразе тых самых палескіх мядзьведзікаў - апранулі скуранкі на аголеныя па пояс целы. Пачаліся траблы з музыкай. Урэшце дыск зь мінусоўкай быў запушчаны на плэеры шаноўнай Марыйкі [:-*], з калёнкі ад кампа загучэлі акорды рамштайнаўскага "Сонца", і я засьпяваў гэтую песьню па-беларуску. Сцэнка прайшла для мяне проста ў тумане. Я нікога па-просту ня бачыў (ці можа бачыў, але забыў).
Па "мядзьведзіках" хацеў уцякаць пераапранацца. Але мяне ня выпусьцілі. Я мусіў стаяць з голым валасатым пузам наросхрыст і слухаць незафіксаванае ні на якіх трывалых носьбітах пасаланьне Марыйкі. Яна жгла. Жгла і паліла. Паліла і жгла. Пра тое, што я не постмадэрніст. Пра графамана Балахона Сяргеева, што жыў у міжваеннай Беларусі, і чыімі рукапісамі я скарыстаўся. Пра маю ёй запіску з просьбай напісаць пару радкоў пра мяне імаю творчасьць (факт быў яшчэ да выданьня кнігі, і тыя Марыйкіны словы маглі б потым апынуцца на вокладцы "Імя грушы"). Пра "Імя грушы" як кніжку №0 у маёй творчай біяграфіі. І яшчэ шмат пра што. Я ўсьміхаўся, корчыў мырды і, здаецца, раз пораз пляскаў у ладкі. Мне так і карцела сказаць: "Марыйка, паўтарыце ўсё спачатку". Але не спытаў. Побач з Марыйкай сядзела branislavauna. Нашы вочы сустрэліся: вельмі прыемная была сустрэча.
Далей была жывая дыскусія. Непрацяглая, але цікавая заявамі і пэўнымі пытаньнямі. Уладзімер Арлоў назваў сваю любімую фразу з кнігі (старонка 140-141), гаварыў пра супольных герояў яго твораў і майго "паляваньня на пачварнага парсюка". Ганна Кісьліцына казала, што на гэты момант мая творчасьць ёй сымпатычная, але намякнула, што ейныя упадабаньні рэгулярна мяняюцца. Аўген Касьцюшка баяў пра мой творчы рост на яго вачах. Валер Булгакаў заявіў, што мая творчасьць і выступ праменіцца сэксуальнай энэргіяй ды спытаў пра маё сямейнае становішча. "Клясны кіраўнік", - данеслася з залі. "Халасты", - адказаў я. Марыйка спытала ў Булгакава, ці ёсьць у яго блог. Адказу не прагучэла. Ігар Бабкоў спрабаваў высьветліць, чаму ж я наважыўся матэрыялізавацца ў Менску. Я стаў па-страшнаму тупіць і не патрапіў нармалёва адказаць. Аксана Бязлепкіна спытала пра важнасьць прылучэньня маёй творчасьці да постмадэрнісцкае плыні. Я адказаў нейкай няўцямшчынай. Калі папрасілі задаваць пытаньні з залі. Ніхто не наважыўся.
Тады прысьпеў час майго фінальнага сьпеву. Пад мінусовачку я прагарлаў "Уладзімірскі цэнтрал" у сваім перакладзе на беларускую. Як мне потым распавядалі, у многіх гледачоў быў шок. Гэтым імпрэза ня скончылася. Былі яшчэ песьні Мельнікава. А пры канцы песьню "Застацца" прасьпявала Вольга Афіцэрава. Вельмі файна атрымалася. Волечка, яшчэ раз дзякуй! Потым былі аўтографы. Яшчэ хвілін 20 гэта ўсё заняло. Жэня Манцэвіч атрымала аўтограф у нататнік. Сказала, што плянавала на іншае месца, але ўрэшце не наважылася. Заінтрыгавала. Перад самым зыходам было зроблена групавое фота: Аксана Бязлепкіна, я, Вольга Афіцэрава і Жэня Манцэвіч. Як надзіва, фота атрымалася добрым.
На неафіцыйнай частцы было чырвонае віно і сьпевы. Погляды Марыйкі (вельмі хутка зыйшла) і тэлефанаваньні-смскі з розных куткоў сінявокае Бацькаўшчыны...
ЗЫ. Пост выйшаў даўгім і каструбаватым. Хто дачытаў, той малайчына.
ЗЫ2. Молімся за rydel23

ионизатор воздуха