| ІМЯ ГРУШЫ | NAME OF PEAR | ИМЯ ГРУШИ |
[22 Dec 2010|05:29pm] |
| [ |
music |
| |
Лінія разрыву #18 - Імя грушы |
] |
У суседнім пакойчыку ціхамірна ляжаць пару пачкаў з кнігай "Імя грушы". Хто яшчэ не набыў, калі ласка, замаўляйце проста тут. Комэнты скрыняцца. Аўтограф і апэратыўнасьць гарантуюцца.
Гэты блог наведваюць
|
|
| Сёння баяць не буду |
[20 Nov 2009|05:14pm] |
| [ |
music |
| |
Meiko Kaji - The Flower Of Carnage |
] |
Сёння спытаю ў чытачоў майго ЖЖ: байкі пра якіх беларускіх пісьменнікаў сучаснасці і мінуўшычыны вы б хацелі пачытаць неўзабаве?
Каментары скрыняцца.
Карцінка паводле: aquasixio.deviantart.com
|
|
| Няёмкае маўчанне |
[19 Nov 2009|10:45pm] |
| [ |
music |
| |
Chuck Berry - You Never Can Tell |
] |
Адзін з маіх любімых фрагментаў у "Крымінальным чытве" ("Pulp Fiction") Квенціна Таранціны.
Відэафрагмент, дарэчы, з беларускай агучкай.
|
|
| Баяць ці не? Эпічнае |
[19 Nov 2009|06:12pm] |
| [ |
music |
| |
Meiko Kaji - Meiko no Yume wa Yoru Hiraku |
] |
Журналісцкія планы ў Нясвіжы
Глеб Лабадзенка прыехаў у Нясвіж, каб для “Звязды” узяць інтэрвію ў Францішкі Уршулі Радзівіл. Журналіста і паэта віталі як самага паважанага госця – з аркестрам, ганаровай драгунскай вартай і фаерверкам. Дарожка ад сядзібы да дзвярэй Глебава бібліёбуса была выслана персідскімі дыванамі. Сустракаць яго выйшла сама гаспадыня – крамяная жанчына ў шыкоўнай сукенцы з вельмі глыбокім дэкальтэ. Пасля ўзаемнага прывітання Лабадзенка не прамінуў адразу ж удакладніць:
– А вы не баіцеся сустракаць скандальнага журналіста ў такім выглядзе?
– А чаго мне баяцца твайго выгляду, сыне? Здаецца, зусім нармальна, што ты выглядаеш дзве цытадэлі, што высяцца поруч сярод чыстай белі, – з прамяністай шляхетнасцю ў голасе мовіла яна ў адказ.
– О, дык вы пагодзіцеся пагутарыць са мной не толькі пра сучасную беларускую літаратуру, але і пра гэта? – палкім журналісцкім азартам стаў разгарацца госць, прадчуваючы будучы сенсацыйны допіс.
– Можна, калі асцярожна, – усмешка ледзь кранулася яе вуснаў. – Рыбку толькі пакармлю.
Ад радасці Глеб сціснуў далоні ў кулакі і вырашыў патэлефанаваць у Мінск, каб паведаміць, што затрымаецца ў Нясвіжы на больш працяглы час, чым меркавалася спачатку. Ён выцяг свой мабільнік, і тут выявілася, што той адключаны за нясплату. Журналіст засмучана паглядзеў на Францішку Уршулю і звярнуўся да яе з просьбай аб спагадзе:
– Яснавяльможная пані, я ведаю, што ў вас Velcom, дайце, калі ласка, на МТС пазваніць. Вельмі трэба. Калі не пазваню, то мяне не зразумеюць.
– Каханне – дасканалы майстра, – больш разняволена усміхнулася жанчына, працягнула госцю тэлефон і пачціва адышла наперад, каб не падслухваць чужую размову.
Лабадзенка павярнуўся спінай да сядзібы і, прыкрываючы рот далонню, дужа сцішана тлумачыў у слухаўку асаблівасці абставін: “Так, усё добра. Супэровая жанчынка. Зараз пакорміць рыбку, і пачнем. Упэўнены, што раскручу яе на ню-фотасесію”. Скончыўшы, ён подбегам рушыў да гаспадыні і з удзячным паклонам вярнуў мабільны. Яны разам зайшлі ў дзверы сядзібы.
– Рыбка! Рыбанька! -- звонка загукала спадарыня Радзівіл. – Тут да нас журналіст “Звязды” усё-ткі прыехаў. Хоча пра сучбелліт і сэкс паразмаўляць. Ты не супраць, калі ён з намі разам паабедае? Такі зачотны малады чалавек.
– Рабі, як ведаеш, толькі давай ужо нарэшце сядзем за стол. А то ж такі боршч стыне! – пачуўся голас, які належаў мужу нясвіжскай асветніцы Міхалу Казіміру Радзівілу па мянушцы Рыбанька.
Амурныя клопаты перад паўстаннем Каліноўскага
Яшчэ да паўстання Вінцэнт Канстанцін Каліноўскі заляцаўся да Югасі Каляды. Дарыў ёй кветкі, шакаладныя наборы і аўтографы на “Мужыцкай праўдзе”. Царскія шпікі бачылі іх у глямурных рэстарацыях і модных начных клубах. Справа паціху набліжалася да вяселля. Будучы паўстанцкі кіраўнік прыехаў у Гомель да пісьменніцы з заручальным пярсцёнкам і прапановай выйсці за яго замуж. Паненка, нібыта ад нечаканасці, збянтэжылася і памылкова назвала свайго бойфрэнда Афанасіем. Той не ў жарты ўсхадзіўся і ледзьве не выкінуў пярсцёнак у фантан каля цырка. Югася яго стрымала і сказала:
– Паслухай, Кастусь, на халеру табе браць за жонку беларускую пісьменніцу на плоце з багажом скандальнага і контраверсійнага творчага даробку? Табе патрэбна клапатлівая жанчына, якая б варыла табе боршч, цыравала шкарпэткі, трымала ў алеі зброю для барацьбы з маскоўскім рондам.
– Але, Югаська чарнабрэва, галубка мая, ты ж умееш усё гэта рабіць. І да таго ж вельмі добра, – зацеміў Каліноўскі.
– Так, умею. Ды ці хопіць у мяне часу на ўсё гэта! – Каляда патэтычна падняла рукі ў неба. – Я ж у пастаянных экзістэнцыйных пошуках. У мяне творчы тандэм з украінскім паэтам. У мяне трактарны бізнэс у Польшчы. Я ў пастаянных раз’ездах. Вось і сёння неўзабаве я мушу з’яжджаць на сур’ёзную імпрэзу. І так будзе заўсёды. Разумееш, Кастусёк? Заў-сё-ды!
– І што ж мне рабіць? – яшчэ болей спахмурнеў Вінцэнт Канстанцін.
– Аддаць пярсцёнак той, хто гэтага сапраўды заслугоўвае, – была бескампраміснай пісьменніца. – А зараз чыста па-сяброўску правядзі мяне да вакзалу. Мне будзе прыемна памахаць праз вагоннае вакно аўтару геніяльнага радка: “як бы гэта не ўсё роўна браць у сраку чы з судом, чы без суда”.
Будучы “чырвоны дыктатар” пачырванеў і адказаў горкай усмешкай. Яны моўчкі ішлі да чыгуначнага вакзалу. На пероне стрымана развіталіся. Югася, як і абяцала, памахала сябру рукой. Цягнік крануўся з месца і рушыў у належным напрамку. Кастусь з суворым выразам твару пашыбаваў на аўтавакзал у спадзеве вычапіць маршрутку на Гродна. З-за сваёй задуменнасці ён зусім не звярнуў увагу на тое, што яго неадбытая нявеста паехала на “важную імпрэзу” цягніком “Гомель-Гомель”.
|
|
| Трыб'ют яго матніхай |
[18 Nov 2009|07:07pm] |
| [ |
music |
| |
Rammstein - Sonne |
] |
Вось такія афішкі заўважыліся ў Гомелі. Анансуецца канцэрт-трыб'ют Rammstein, на якім будуць выступаць гомельскія гурты. Невядома, будуць яны выконваць песні монстраў нямецкага індастрыяла ў арыгінале ці ў перакладзе. Але магу сказаць, што да ці не адзінага ў Гомелі перакладчыка тэкстаў Rammstein на беларускую дасюль яшчэ ніхто не звяртаўся. Дый зрэшты, мабыць, пра яго існаванне ніхто і не ведае.
|
|
| Баяць ці не? Толькі для спецыялістаў |
[18 Nov 2009|03:43pm] |
| [ |
music |
| |
Meiko Kaji - Nokori Bi |
] |
Незалік па сучаснай беларускай літаратуры
Аксана Бязлепкіна прымала залік. У аўдыторыю зайшоў чарговы студэнт, павітаўся і сеў за парту перад выкладчыцай. Тая адразу, не задумваючыся ні на секунду, задала пытанне:
– Скажыце, калі ласка, чым адметна творчасць Сяргея Балахонава ў кантэксце сучаснай беларускай гістарычнай прозы?
Дзяцюк насупіўся, але не вымавіў ні слова.
– Што ж? Вы нават ніводнага яго твора не назавяце?
У вачах маўчуна бліснула надзея.
– “Цмокі лятуць да феніксаў”? – выціснуў ён і адразу ж запярэчыў сабе: – Ой, не. Іншае. “Нераст на шыбеніцы”? “Сарока апошняга імператара”?
– Та-а-ак, – выкладчыца адарыла студэнта пранізлівым позіркам і нахмурыла бровы. – Кепска будзе, Ян... Ой, кепска...
– Аксана Пятроўна, я не паспеў гэта вывучыць. Мне тэрмінова трэба было з’ездзіць да дзядзькі на Віцебшчыну. Па сямейных абставінах, – літаральна прарвала хлапца.
– Паслухайце, Баршчэўскі. Сучасную беларускую літаратуру трэба ведаць і любіць. А свае фантастычныя апавяданні пра дзядзьку пакіньце да лепшых часоў, – строга прамовіла спадарыня Бязлепкіна, намякаючы на немінучасць пераздачы.
Творчыя пагоды
Па дарозе з Мінску да Масквы намеснік рэдактара “Белгазеты” Віктар Марціновіч спыніўся ў Вільні, каб пабачыцца з калегам па літаратурным цэху доктарам Францам Савічам. Яны сустрэліся ў кавярні “Зялёны штраль” за пляшкай абсэнту.
– Няма мне творчага шчасця, Франусь! – па-сяброўску паскардзіўся намрэд.
– Дзе ж тое шчасце падзелася, Віцёк? – не менш па-сяброўску ўдакладніў доктар.
– Яны мне не даюць гэта зрабіць, – прызнаўся мінскі госць.
– Хто яны? І што яны не даюць табе зрабіць? – выказаў прафесійны інтарэс віленскі сябар.
– Я падумаў, што мая кніга можа стаць у Беларусі бестселерам толькі тады, калі я яе спалю. Але тыя, хто праслухоўваюць мае тэлефоны і сочаць за маім прыватным жыццём, не дазваляюць мне гэта здзейсніць, – разглядаючыся на бакі, прашаптаў Марціновіч.
– У-у-у-у, ды ў цябе паранойя, бацечка, – паставіў кароткі дыягназ Савіч, кульнуў чарачку і скочыў у вакно, ратуючыся ад царскіх жандараў, што даўно пераследвалі яго як кіраўніка тайнага “Дэмакратычнага таварыства”.
|
|
| Баяць ці не? |
[17 Nov 2009|04:28pm] |
| [ |
music |
| |
Meiko Kaji - Urami Bushi |
] |
Праўда пра эміграцыю Адама Міцкевіча
Аднойчы ў пакой да Адама Міцкевіча ўскочыла ўзрушаная Марыйка Мapтыceвіч. Нічога не кажучы, яна шпарка падляцела да паэта і адмерала яму добрую поўху. Той агаломшана зірнуў на адмысловую госцю і нават не патрапіў нешта сказаць з нагоды інцыдэнту. “Б*дзЬ, Міцкевіч, п*зЬ*ц! Колькі ты будзеш займацца крадзяжом інтэлектуальнай уласнасці? “Свіцязянка” – гэта мая назва! Мая, б*дзЬ, назва! У мяне на яе копірайты”, – шпурляла маланкі Марыйка. Адам адно пацепаў плячыма, сабраў нешматлікія клункі і з’ехаў у Парыж чытаць лекцыі пра мілагучнасць найчысцейшай з усіх славянскіх моваў.
Попыт і прапанова ў літаратурнай сферы
Неяк у Люцінку да Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча завітаў старшыня беларускага пэн-цэнтру Андрэй Хадановіч.
– Якой ласкай прыцягнуў увагу вашаці? – не хаваючы здзіўлення спытаў гаспадар.
– Адна баба сказала, што ў вас можна знайсці зубастую айчынную літаратуру, – змоўніцкім шэптам патлумачыў госць. – Дайце дзве, калі ласка.
– Зубастай літаратуры няма. Але магу прапанаваць някепскую ідылію з харошай сялянкай, – класік таксама перайшоў на шэпт і хітра заўсміхаўся.
|
|
| Нажы. Спроба элементаў лытдыбру |
[16 Nov 2009|08:10am] |
| [ |
music |
| |
L'Âme Immortelle - Bitterkeit |
] |
Колькі тыдняў таму, яшчэ да пачатку эпідэміі, я паламаў нож. Проста мазаў масла на белы хлеб, а нож не вытрымаў і паламаўся. Паламаўся ў тым месцы, дзе метал пачынае абдымаць дзяржанне. Усе нажы ў нашым доме не фабрычныя, а зроблнеыя народнымі майстрамі. Гэты быў ці не самым хадавым. Пацепалі плячыма. Сумна паўсміхаліся. Бацька забраў рэшткі нажа на працу ў спадзеве, што знойдзецца майстар на вырашэнне і такой праблемы. Хаця зразумела, што таго самага нажа ўжо не будзе. Ніколі не будзе. Да апошняга часу карысталіся тымі самаробнымі нажамі, што заставаліся. Але аднаго ўвесь час не ставала. Так мама згадала пра існаванне даволі вялікага нажа, які я прывез з Мінску ў 2006 годзе. Акурат пасля прэзентацыі «Імя грушы». Тады ён падаўся зусім нязручным і быў прыхаваны далей ад людскіх вачэй. Цяпер ён раптоўна пазручнеў. Цяпер, калі жыццё паламалася, як той нож ручной работы, ці не прыспеў час выканаць абяцанні трохгадовай даўніны? Час сканчаць тое, што паспела стаць лебядзінай песняй. І жыць. Хай сабе і фабрычным жыццём.
|
|
| Diary of Dreams «Giftraum» у беларускім перакладзе |
[15 Nov 2009|05:46pm] |
| [ |
music |
| |
Diary of Dreams - Giftraum (Skinner Mix) |
] |
Diary of Dreams
Абсяг атрутны (Giftraum)
Абсяг атрутны.
Як пад тваю сыйду апеку,
сноў шляхетных мне даруй.
Каб не знік у снах давеку,
блаславенне мне даруй.
Абсяг атрутны.
Нішто мяне не пераймае,
толькі чорнай ночы сон.
Я аб помачы благаю,
што б прынёс твой легіён.
Абсяг атрутны.
Покліч досвітку магутны,
мушу кінуць твой сусвет.
Я прачнуся, лёд паўсюдна,
існавання твайго след.
Абсяг атрутны.
Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне
і залячы мне раны...
Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне!
Мы вечнасцю звязаны...
Абсяг атрутны.
Абсяг атрутны.
Абсяг атрутны.
Абсяг атрутны.
Як цябе кранецца роспач,
спагаду тут табе я дам.
Страт маіх не ўчуеш горыч,
бо маіх не знаеш драм.
Не раз'юшуся на гэта,
развітаюся з табой.
Беспрытульны, несагрэты
замкну я дзверы за сабой.
Ўбач мяне!
Чуй мяне!
Мы вечнасцю звязаны...
Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне
і залячы мне раны...
Ўбач мяне!
Якім зрабіўся цяпер?!
Чуй мяне!
Мы вечнасцю звязаны...
Абсяг атрутны.
Абсяг атрутны.
2004 (?) г.
Пераклаў на беларускую ў 2009 г. Сяргей Балахонаў паводле арыгінальнага нямецкага тэксту Diary of Dreams - Giftraum з аглядкай на аўдыёфайл Diary of Dreams - Giftraum (Skinner Mix)
Фота паводле: diaryofdreams.de.
( + канцэртнае відэа )
|
|
| Placebo «The Crawl» у беларускім перакладзе |
[14 Nov 2009|07:25pm] |
| [ |
music |
| |
Placebo - The Crawl |
] |
Placebo
Каб поўз (The Crawl)
Суцішыць боль яно,
цябе ж не спыніць зноў.
Ушчэнт разбіты шлях
не склеіць больш ніяк.
Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.
Дзе смех твой, быў мой чых,
Блізняткі мы ўдваіх.
Чароўная красой,
вярнуць бы тое ўсё.
Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.
Застанься, будзь сабой
у прыстані чужой.
Ты дыхай там глядзі.
Заплоціш і ідзі.
Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.
Легчы дай, ілжы цэлы плёс.
Легчы дай, каб поўз.
1998 (?) г.
Пераклаў на беларускую Сяргей Балахонаў 12-14 лістапада 2009 г. паводле арыгінальнаг ангельскага тэксту Placebo - The Crawl Lyrics
|
|
| Спроба беларускіх маскалікаў |
[13 Nov 2009|04:35pm] |
| [ |
music |
| |
Andrzej Rosiewicz - Polesia czar |
] |
Слова ў дарожку
Маскалік – кароткі рыфмаваны дасціпны верш, які ёсць пародыяй на фрагмент «Паланэза Касцюшкі» Райнальда Сухадольскага (1831 г.):
Kto powiedział, że Moskale
Są to bracia dla Lechitów,
Temu pierwszy w łeb wypalę
Przed kościołem Karmelitów.
( працяг слова ў дарожку )
Беларускія маскалікі
1.
Хто сказаў, што беларусы
спажываюць мала сала,
той заробіць колькі гузаў
ля сабору Пётры й Паўла.
( яшчэ дзевяць маскалікаў )
|
|
| Атланты і карыятыды |
[12 Nov 2009|04:48pm] |
|
Бываюць песні, якія правакуюць незразумелую настальгію. Вось, напрыклад, гэта. Не памятаю, калі і пры якіх абставінах я чуў яе ўпершыню. Аднак кожнае цяперашняе праслухоўванне песні «Atlantis» Imperio з невядомай прычыны ўзрушвае мяне. Быццам з глыбіняў свядомасці спрабуе вырвацца нешта даўно забытае, занядбанае, але разам з тым вельмі важнае, істотнае для душэўнай раўнавагі. Зрэшты не зусім зразумела, што стане з гэтай самай раўнавагай, калі прарыў са свядомасці адбудзецца. Дзіўнае балансаванне. Дзіўны настрой. Русалка ў кліпе - не толькі гераіня сучасных сагаў, але і вобраз юначых мараў, якія назаўжды засталіся нязбытымі ў акварыюме 1990-х. Можна біцца галавой аб сценку, як мурын з кліпу, а можна проста танчыць, як робіць ён жа - нічога не зменіцца.
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
|
|
|
|
